Φθινόπωρο κι όλα αλλάζουν, κάθε φορά που θυμάμαι να κοιτάξω, κάτι έχει αλλάξει, σαν το δέντρο απέναντι από το παραθυρό μου, κάθε μέρα κι άλλο συνολάκι, το κοκέτικο...
...και τα στρουμπουλά βατόμουρα από τους θάμνους καταλήγουν μαρμελάδα α λα ταμπλ
...και τα στρουμπουλά βατόμουρα από τους θάμνους καταλήγουν μαρμελάδα α λα ταμπλ
πώς πέρασε ένας χρόνος τόσο γρήγορα; πώς ξεκίνησα να παίζω με το κομπιούτερ και βρέθηκα με μπλογκ και κόλλησα; δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι χαίρομαι την e-παρέα σας και σας ευχαριστώ, για τις επισκέψεις, τα σχόλια, τις προσκλήσεις, τα γέλια, την παρέα. Να μνημονεύσω και τον Άγιο Αυτόνομο που γιορτάζει πάλι σήμερα, μαζί με τον Άγιο Ωκεανό (τι υπέροχα ονόματα, ε; ) και ήταν το θέμα του 1ου μου ποστ (βλ. αρχείο) και να ευχαριστήσω τη dearest μάγισσα που μου έκανε ποδαρικό!
Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης. Εκ Δυσμών άνατείλας ως αστήρ ουρανόφωτος, και προς την Έώαν έκλάμψας, ταις άκτίσι των τρόπων σου, τον Ήλιον της δόξης Ιησούν, έδόξασας άθλήσει σου στερρή· δια τούτο έδοξάσθης θεουργικώς, Αυτόνομε Πατήρ ημών. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ένεργούντι δια σου, πάσιν Ίάματα.