Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε...

Ψέμματα. Τίποτα καλό δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο εξελίσσεται, αλλάζει ίσως μορφή, αλλά παραμένει στον πυρήνα του το ίδιο. Μήπως το ψωμί δεν εμπεριέχει το στάρι από το οποίο ξεκίνησε; Τι κι αν δεν αναγνωρίζεται πλέον καθόλου ως στάρι, είναι ακόμα εκεί. Και τα πράσινα σταροχώραφα που κυλιόμασταν όταν είμασταν πιτσιρίκια ήταν όμορφα, και το σταρένιο ψωμί στο τραπέζι είναι όμορφο. Το αξέχαστο ταξίδι που πήγαμε, οι διακοπές που κάναμε, βρίσκονται ακόμα εδώ, σαν νέο κομμάτι του εαυτού μας, γιατί τον διαμόρφωσαν σ'αυτό που είναι τώρα, χωρίς αυτά δεν θα ήταν ακριβώς ο ίδιος. Το λουλούδι που μαράθηκε, το φρούτο που σάπισε, ο σπόρος που έδωσε, όλα μοιράζονται το ίδιο DNA. Και το παιδί που είμασταν κάποτε είναι ακόμα εδώ, κομμάτι του ενήλικου πια εαυτού μας, τι κι αν δε το βλέπουμε πάντα όταν κοιτάμε μια καινούρια μας φωτογραφία, εδώ είναι, (αγαπημένο κόλλημα: να παρατηρώ κοιλαράδες πολιτικούς, γεροντάκια με μπαστούνι και τραγιάσκα, το μπαμπά, τη μαμά, και να τους φαντάζομαι πιτσιρίκια. Δοκιμάστε το με κάποιον που δε χωνεύετε).

Ακούμε (πάλι)

8 σχόλια:

oneiromageiremata είπε...

Σχετικά με το τελευταίο που είπες. Εγώ προσπαθώ και το ανάποδο: βλέπω παιδιά και σκέφτομαι πως θα γίνουν μετά: κοιλαράδες, φαλακροί κλπ κλπ. Ναι, όλα εξελίσσονται...

heart n soul είπε...

ειδικά με τα ελληνόπουλα τα τελευταία χρόνια δεν είναι δύσκολο να τα φανταστείς μετέπειτα!

Μάγια είπε...

τι ωραίο αισιόδοξο κείμενο! :)

με τους αντιπαθητικούς ενήλικες κάνω κι εγώ το ίδιο, κάποιες φορές πιάνει (εκτός αν είναι ΠΟΛΥ αντιπαθητικοί!)

ωραίο και το τραγουδάκι σας, εύγε!

heart n soul είπε...

:))

Juanita La Quejica είπε...

ΧΑΧΑ!
Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι Κική!
Καλά τα λες Heart, τα πιο παχύσαρκα παιδιά στην Ευρώπη δείχνουν οι στατιστικές...
Εγώ πάλι δεν μπορώ να σκεφτώ τους ανθρώπους εμφανισιακά σε άλλη στιγμή της ζωής τους. Με απορροφά τόσο το τώρα, που η φαντασία μου μπλοκάρει.

heart n soul είπε...

έχετε δίκιο Χουανίτα:)

Pericles Christou είπε...

Το πρόβλημα πιστεύω όλων αυτών που αναφέρετε είναι ότι παλιότερα το φαγητό ήταν περισσότερο για τη συνεύρεση (για να το συνδυάσω και με το περι συντροφικότητας post σου) της οικογένειας. Τώρα πια το έχουμε ως μια συνήθεια "Πρέπει να φάω!", "Φάε γρήγορα για να μαζέψω το τραπέζι" κτλ. Έτσι χάθηκε η ουσία της συγκέντρωσης της οικογένειας γύρω από το τραπέζι (υπάρχουν βέβαια και άλλοι λόγοι γι' αυτό) και "σαβουριάζουμε" από συνήθεια, επειδή πρέπει...
Κάποτε θυμάμαι μας έλεγαν οι γονείς "Φάε παιδάκι μου να μεγαλώσεις, να πιάνεις την πέτρα και να τη στίβεις" και όλη η φιλολογία που συνόδευε την ιεροτελεστία του φαγητού. Τώρα, στις μέρες μας, φωνάζουν οι γονείς φάε γιατί θα πάθεις καμιά νευρική ανορεξία. Τότε φαγητό+ζωή, τώρα φαγητό+κίνδυνος για την υγεία.
Ίσως να γίνομαι υπερβολικός...

heart n soul είπε...

όχι, δεν νομίζω ότι γίνεστε υπερβολικός, το φαγητό έχει γίνει άγχος, ίσως επειδή, στη σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία της υπεραφθονίας το κάνουμε ενοχικά (αν φάω θα παχύνω), η δίαιτα έχει γίνει εμμονή, κι από την άλλη με φόβο, γιατί ό,τι τρώμε είναι ψεκασμένο, ορμονιασμένο, συντηρημένο κλπ., τρώμε και τρωγόμαστε που λένε. Έτσι όπως πολύ σωστά παρατηρήσατε, αντί να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που έχουμε να φάμε, κάνουμε αρνητικούς συνειρμούς. Πολλή ενδιαφέρουσα παρατήρηση.