και σας αγαπώ

Στα γεγονότα του '86 ήμουν μαθήτρια. Τα "αγγλικά" μου ήταν πίσω από τη Νομική. Θυμάμαι καλά την τρομακτική και εξωπραγματική ατμόσφαιρα, την αίσθηση έκπληξης ανάμικτη με απορία, φόβο, αδρεναλίνη, λύπη, τα γκλομπ να χτυπάνε πάνω στις ασπίδες για εκφοβισμό, τα δακρυγόνα, τα φλεγόμενα οδοφράγματα και τα ουρλιαχτά καθώς όσοι ήταν παρόντες τρέχανε να κρυφτούν όπου βρούνε σε κάθε ντου. Δεν πίστευα στα μάτια μου, πόλεμος μου φαινόταν. Και ήταν. Σκεφτόμουν πόσο θα φοβούνται, και οι μεν και οι δε. Πόσο άσχημο και παράλογο και λυπητερό ήταν όλο αυτό, ήθελα να βάλω τα κλάματα και να πάω να τους αγκαλιάσω όλους, έναν-έναν, σαν μαμά, σαν αδερφή, να τους παρηγορήσω, κι ας ήμουν εγώ το παιδί, να τους πω σταματήστε κι όλα θα πάνε καλά, φτάνει να σταματήσετε..

22 χρόνια αργότερα, τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι για τα τότε επεισόδια, ακούγονται σα να τα είπε σήμερα, τι κρίμα:

"είναι λάθος να νομίζουμε ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δε μας μοιάζουν...θα έρθει μια δεδομένη στιγμή που κι εμείς δε θα μοιάζουμε με κάποιους και θα καταδιωχτούμε, και θα έχουμε το παρελθόν ότι ανεχθήκαμε τις καταδιώξεις των ανθρώπων που δε μας μοιάζουν, άρα κι εμείς σωστά θα καταδιωχτούμε, μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι η αρχή και η βάση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού, δεν κινδυνεύουμε απ'αυτούς που δε μας μοιάζουν, κινδυνεύουμε απ' αυτούς που μας περιφρουρούνε και καταδιώκουνε αυτούς που δε μας μοιάζουν" πηγή

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης άρθρο του ίδιου (απ' όπου έκλεψα και τον τίτλο του ποστ) που δημοσιεύτηκε τότε στο περιοδικό Τέταρτο, σε αναδημοσίευσή του, εδώ

πενθώ..

..για το νεκρό 15χρονο παιδί, για το φονιά του, για τους δικούς τους, για μια "ευρωπαϊκή πρωτεύουσα" στολισμένη και φανταχτερή και "χριστουγεννιάτικη", λίκνο, ακόμα, και για πόσο ακόμα άραγε, της αστυνομοτρομοκρατίας. Οι μαύρες καρδιές είναι τρομακτικές κι επικίνδυνες, όχι τα μαύρα ρούχα, και μόνο με μαύρη καρδιά στρέφεις όπλο ενάντια στον αδερφό σου. Όχι πια άλλους Μιχάληδες, όχι άλλους Αλέξανδρους νεκρούς στα πεζοδρόμια.. Όταν θα είμαι εκεί σε λίγες μέρες, δε θα ξέρω πού να πατήσω..
Η φωνή μου είναι μικρή κι αδύναμη και χάνεται στην οχλαγωγία, δε θέλω να γίνει οργή κι εκδίκηση, κι αυτές αδύναμες είναι, ας γίνει λοιπόν προσευχή. Μόλις χτες άκουγα πως η προσευχή, η ελπίδα, είναι επαναστατικές, γιατί δείχνουν ότι δεν πιστεύουμε στην επικράτηση του κατεστημένου.. Επανάσταση λοιπόν, απ'αυτή που έχει μέσα της Ανάσταση...

κρυστάλλινες μέρες

επιτέλους, έπεσε η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν..

κι ήρθε κι η ομίχλη, κι έγινε και η ορατότητα μηδέν..

κι όλα τα γνώριμα έγιναν ο κήπος του εγωιστή γίγαντα του Όσκαρ Ουάιλντ..

Χριστουγεννιάτικα στολίδια au naturel..

(μάγισσα λουκ, ροζεχιπιές:)

...και τα αόρατα έγιναν ορατά.

επιτραπέζια παιχνίδια

αυτή την εποχή, το έξω είναι τόσο όμορφο που το φέρνω μέσα:)

η τέχνη του πυρός

...χτες το βράδυ, φωτιά και νερό χόρευαν παρέα στον ουρανό...κάτι έλεγαν για έναν κύριο Guy Fawkes...

ο κόσμος ανάποδα

τα φαινόμενα απατούν, το νερό γίνεται ουρανός, τα φύλλα που επιπλέουν στην επιφάνειά του, πουλιά πετούμενα, ποια είναι η "καλή" και ποια η "ανάποδη", ποιο το "πάνω" και ποιο το "κάτω", ποιος είναι ο καθρέφτης και ποιος γυαλίζεται μέσα του, αχ ζαλίστηκα..

και να σου εμφανίζεται κι ο πύργος του παραμυθιού:

(σημ. : ό λ ε ς οι φωτο είναι αντανακλάσεις γυρισμένες ανάποδα)

Αααααα!...

...κάναμε μ' ένα στόμα όλοι οι περαστικοί. Το θαύμα έγινε μπροστά στα μάτια μας και κράτησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα, ίσως ένα ολόκληρο λεπτό, ο χρόνος δεν έχει σημασία στα θαύματα γιατί τον ξεχνάς. Άγνωστοι κοιταζόμασταν μεταξύ μας και χαμογελούσαμε σαν χαζοί ο ένας στον άλλο: "υπέροχο δεν είναι;" λες και χρειαζόμασταν επιβεβαίωση για να πιστέψουμε τόση ομορφιά. Σε λίγο το θαύμα έσβησε, η ομορφιά είναι πάντα φευγαλέα, μα από τα μάτια μόνο, όχι απ'την ψυχή, το χαμόγελο το κράτησα στην υπόλοιπη διαδρομή, μαζί και την ομορφιά που είχα την τύχη ν' αντικρύσω. Μια φτωχή προσπάθεια να την μοιραστώ:

Παραμυθένιος αυτό ο Οκτώβρης, ελπίζω κι ο Νοέμβρης να είναι το ίδιο μαγικός. Καλό μήνα!