heart n soul

Godspeed You! Black Emperor

2010-10-25T21:54:00.005+01:00

yes! oh yes!

30 years

2010-04-11T15:37:00.003+01:00

Instincts that can still betray us,
A journey that leads to the sun,
Soulless and bent on destruction,
A struggle between right and wrong.
You take my place in the showdown,
I'll observe with a pitiful eye,
And humbly ask for forgiveness,
A request well beyond you and I.
Heart and soul, one will burn.

An abyss that laughs at creation,
A circus complete with all fools,
Foundations that lasted the ages,
Then ripped apart at their roots.
Beyond all this good is the terror,
The grip of a mercenary hand,
When savagery turns all good reason,
There's no turning back, no last stand.
Heart and soul, one will burn.

Existence well what does it matter?
I exist on the best terms I can.
The past is now part of my future,
The present is well out of hand.
Heart and soul, one will burn.
One will burn, one will burn.
Heart and soul, one will burn.

I love Iranian films

2010-03-08T15:24:00.004Z

Buddha Collapsed Out of Shame

Bag of rice

Children of Heaven

επαγγελματικός αποπροσανατολισμός

2010-02-10T20:01:00.003Z

Αναδημοσιεύω:

"Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.
Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος. Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας." ( η συνέχεια εδώ )

καινούριο κοσκινάκι

2010-01-30T14:24:00.002Z

ανοίξαμε και σας περιμένουμε στο νέο μας photoblog
μια νέα φωτο κάθε μέρα

6 Δεκέμβρη

2009-12-07T14:33:00.000Z

«Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;»
Μπ. Μπρεχτ

heart n soul in athens

2009-11-29T15:39:00.002Z

Αν, Εξάρχεια, προχτές..

2009-11-02T10:45:00.001Z

εποχή προετοιμασιών για το χειμώνα, για όλα τα πλάσματα:)

Η Λάσυ, ο Μπάμπι, ο Σκίπυ και ο Θάμπερ

2009-11-01T08:24:00.006Z

Την Κυριακή 1 Νοεμβρίου, είναι η επίσημη παγκόσμια Ημέρα Χορτοφαγίας. Μια ημέρα που, όπως υποστηρίζουν οι χορτοφάγοι ολόκληρου του πλανήτη, θα έπρεπε να είναι καθημερινός τρόπος ζωής. Μόνο στην Αμερική κάθε χρόνο πάνω από 27 δισεκατομμύρια ζώα, θανατώνονται για να βρεθούν στο πιάτο μας.

(τα χαριτωμένα καρτούν δεν έχουν καμμιά σχέση με την σκληρή πραγματικότητα)

Καλό μήνα!

τα φώτα της πόλης

2009-10-23T00:23:00.011+01:00

Lake District

2009-10-19T23:33:00.005+01:00

Φθινοπωρινή νηνεμία, τοπίου και ψυχής..

the light pours out of me

2009-10-17T21:34:00.005+01:00

parking

2009-10-03T19:33:00.001+01:00

Φθινοπωρινό parking spot, με λίγη δόση παραμυθιού

κόμμα; τελεία. και παύλα._

2009-09-25T14:13:00.005+01:00

διαβάζουμε (και ξαναδιαβάζουμε) G. Orwell, Animal Farm

Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.»
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)

(thanks Tat:)

"No group of professionals meets except to conspire against the public at large."-- Mark Twain

(thanks Bryn:)

φθινόπωρο

2009-09-19T14:21:00.003+01:00

Σε τούτη δω τη γωνιά είναι που συνήθως κάθε χρόνο συνειδητοποιώ πως ήρθε το φθινόπωρο..

η Παναγία της Ελπίδας

2009-08-02T14:19:00.003+01:00

Καλό Δεκαπενταύγουστο

scuze me while I kiss the sky

2009-06-21T19:07:00.006+01:00

Θερινό ηλιοστάσιο, αρχή καλοκαιριού, και η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, για το ημισφαίριό μας

Στο νότιο ημισφαίριο όλα είναι ανάποδα:)

Update: Ρένα, Κατερίνα, ευχαριστώ!

ματιά

2009-06-12T10:47:00.002+01:00

Από το Ζωντανό Ιστολόγιο:
Tα μάτια στις βυζαντινές εικόνες,
αγίων και μαρτύρων, τα εκστατικά,
είναι διαφορετικά απ’ των αρχαίων αγαλμάτων (..συνέχεια)
(Ζωή Καρέλλη, Τα Εικονίσματα ΙΙΙ)

Hμερολόγιο ήσυχο στον τοίχο,
μια ημερομηνία κι οι άγιοι σιωπηλοί, χλωμοί κι αναμάρτητοι,
σημειωμένοι μόνο με το μικρό τους όνομα,
όπως τους φώναζε η μητέρα τους.
Kύριε, κανείς δεν ήθελε να μεγαλώσει.
(Τάσος Λειβαδίτης, Αγιότητα)

Φως

2009-06-07T14:53:00.004+01:00

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

τη λάμπα κρατάω ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

κι ανάμεσά μας θα στέκει ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

κι εκεί καθώς θα μιλάμε

θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

θ-έρως

2009-06-04T18:01:00.000+01:00

Ναι, καλοκαίριασε και στα βόρεια, να και τα πειστήρια:)

Ποστ αφιερωμένο στην φίλη Αγγελική Ν από το Λεμόνι και Κανέλα για τρεις λόγους:

Γιατί μου ζήτησε να διαλέξω ένα αγαπημένο τραγούδι (κλικ)

Γιατί θέλω να την ευχαριστήσω για το e-βραβείο που μου έδωσε με τόση γενναιοδωρία:)

Γιατί εδώ καλοκαιριάζει ενώ στο λεμονοκανελόσπιτό της χειμωνιάζει:)

ακήρυχτος πόλεμος

2009-06-04T09:26:00.005+01:00

Σε τι κόσμο ζούμε πατέρα; Πόσες φορές την ημέρα θα αναφωνούμε; Κάποτε με το πρόσχημα έστω του πολέμου συνάνθρωποί μας βασανίζονταν μυστικά. Σήμερα δεν χρειάζεται καν ο πόλεμος και τίποτα δεν γίνεται πια μυστικά, όλα είναι στη φόρα, σκάνδαλα, καταχράσεις, βασανιστήρια, αλλά τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν αλλάζει. Στο διεφθαρμένο αυτό κύκλωμα συμμετέχουν και έννοιες που θα θέλαμε μόνο ευνοϊκούς συνειρμούς να προκαλούν: επιστήμη, πανεπιστήμιο, ακαδημαϊκή έρευνα.

Διαβάζω:

..."Περισσότερες από 250 περιπτώσεις απελαθέντων, που τους χορηγήθηκαν, παρά τη θέλησή τους, κοκτέιλ με το αντιψυχωσικό αλοπεριδόλη μετά το 2003, αναφέρει η Ουάσιγκτον Ποστ. Ο επίσημος ισχυρισμός είναι η πρόληψη βίας και ο κατευνασμός επεισοδίων διέγερσης.«Χημικός» περιορισμός κρατούμενων αλλά και χρήση ψυχοτρόπων ουσιών για πειραματικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς χωρίς τη συναίνεσή τους βρίσκεται έξω από το πνεύμα της Συνθήκης της Νυρεμβέργης."

..."Έτσι στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου πάμπολλα πειράματα τροποποίησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς διεξήχθησαν στο στρατό, σε κλινικές, οίκους ανοχής και φυλακές με τη επίβλεψη ανθρώπων των μυστικών υπηρεσιών. Στο παιχνίδι συμμετείχαν, υπηρεσίες υγείας, φαρμακευτικές εταιρίες, πανεπιστήμια και χρηματοοικονομικοί οργανισμοί. Η βαθμιαία μετατροπή της Αμερικανικής διοίκησης σε εταιρική οργάνωση (corporate structure ) δεν υπήρξε άμοιρη συνεπειών και στον τομέα ελέγχου ανθρώπινου υλικού και πληροφοριών. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση Μπους επεδίωξε ένα επιτρεπτικό πλαίσιο παρακράτησης τρομοκρατών επ' αόριστον, καθώς και διεύρυνση των επιτρεπτών μεθόδων ανάκρισης. Η ψήφιση της Πατριωτικής Πράξης (Patriot Act) το 2001 ήλθε να επιβεβαιώσει και επίσημα τις συστάσεις των μονίμως ανησυχούντων."

..."«αυτό που συμβαίνει στο Γκουαντανάμο είναι ένα τεράστιο ανθρώπινο πείραμα... σκοπός του δεν είναι η απόδοση Δικαιοσύνης αλλά η εφαρμογή, η μελέτη και η καταγραφή κάθε δυνατής ανακριτικής μεθόδου». Ο πελάτης του, Μουράτ Κουρνάζ ενώ ταξίδευε στο Πακιστάν το 2001 συνελήφθη για αδιευκρίνιστους λόγους και εστάλη στο Γκουαντανάμο. Παρέμεινε έγκλειστος εκεί έως το 2006 και υπεβλήθη σε διάφορα βασανιστήρια όπως εικονικό πνιγμό, ηλεκτροσόκ, αισθητηριακή απομόνωση, και χορήγηση άγνωστων ναρκωτικών ουσιών."

..."Ήδη στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου οι μυστικές υπηρεσίες των Μεγάλων δυνάμεων είχαν πληροφορίες πως οι Ναζί εκτός από τα «συνήθη» βασανιστήρια εφάρμοζαν μεθόδους ψυχοδιανοητικού ελέγχου στη διάρκεια των ανακρίσεων. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως έγινε γνωστό οι SS χρησιμοποιούσαν τους κρατούμενους σαν πειραματόζωα. Ψυχολογικές κακοποιήσεις, αισθητηριακή διέγερση ή απομόνωση καθώς και η χρήση μεσκαλίνης και βαρβιτουρικών πραγματοποιούνταν κατά κόρον. Με την επιχείρηση Paperclip οι Αμερικανοί χορήγησαν αμνηστία σε Γερμανούς επιστήμονες που η συνεργασία τους κρίθηκε αναγκαία."

..."«Στον πόλεμο η λογική ισοδυναμεί με προδοσία» σημείωνε στο ημερολόγιό του ο Stanley Lovell, επικεφαλής του τομέα έρευνας και ανάπτυξης της OSS, που έμελλε να μετονομαστεί το 1947 σε CIA. Σε αποχαρακτηρισμένο έγγραφο του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (NSC-68) της εποχής προσδιορίζεται η στρατηγική με σκοπό την «τεχνική υπεροχή και την εκμετάλλευση του επιστημονικού δυναμικού» σε έναν επικίνδυνο κόσμο. Έκτοτε η ακαδημαϊκή έρευνα σχετικά με τον έλεγχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς απορροφά κονδύλια δισεκατομμυρίων δολαρίων."

Συνέχισε το διάβασμα εδώ

Και σας αφήνω με την είδηση κερασάκι: 33.2 εκκατομμύρια αμερικανοί (1 στους 9!) σιτίζονται με κουπόνια τροφίμων στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού προγράμματος για την καταπολέμηση της πείνας. Πώς είπατε;

καινούρια ζάλη

2009-05-22T22:21:00.003+01:00

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει ποιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Γ. Α.

σειρά έχει το Αττικό Άλσος;

2009-05-20T20:59:00.004+01:00

Αντιγράφω: "ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗ κ.ΜΠΕΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. ΕΜΠΟΔΙΣΤΕ ΤΟ." Διαβάστε και υπογράψτε εδώ.

Και ένα απο τα συνθήματα των κατοίκων της κατάληψης "Κύπρου και Πατησίων":
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΕΔΡΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΚΕΡΔΟΣ;

για πού το βάλατε;

2009-05-18T22:05:00.002+01:00

Αντιγράφω το μήνυμα που μου στάλθηκε:

"Αγαπητές/οι φίλες και φίλοι.Aνοίξαμε μια διεύθυνση για ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών ενάντια στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ στους πρόποδες της ΠΑΡΝΗΘΑΣ

http://www.PetitionOnline.com/afidnai/petition.html

ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΗΝ

To: Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ ΣΤΑ ΚΙΟΥΡΚΑ

Η κυβέρνηση αντί να ασχολείται με την επανόρθωση των συνεπειών της καταστροφικής πυρκαγιάς του 2007 στην Πάρνηθα, ετοιμάζεται να «φυτέψει» στους πρόποδες της «τσιμέντο» της τάξης των 500.000 κυβικών.
Με το ΠΔ 40707/2008, μια έκταση περίπου 500 στρεμμάτων της Κοινότητας Αφιδνών, δίπλα στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, εξαιρείται από καθεστώς προστασίας της Πάρνηθας και μετατρέπεται σε Βιομηχανική Επιχειρηματική Περιοχή (ΒΕΠΕ). Πρόκειται για την έκταση που πριν από μια 30ετία είχε χρησιμοποιηθεί, από την Τσιμεντοβιομηχανία «Α.Γ.Ε.Τ. ΗΡΑΚΛΗΣ» σαν λατομείο αργίλου και αποτελεί τον αυχένα μεταξύ Πάρνηθας και Πεντέλης.
Έτσι εγκρίνεται η οικοδόμηση 216 στρεμμάτων από την ιδιωτική εταιρεία ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ-ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΑΕ για τη δημιουργία «Τεχνολογικού Πάρκου», όπου θα αναπτυχθούν εγκαταστάσεις 134 εταιρειών.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά : Θα κλείσει ο μοναδικός φυσικός διάδρομος των βόρειων ανέμων, που προέρχονται από τον ν. Ευβοϊκό, προς το λεκανοπέδιο, προσφέροντας πολύτιμη ανάσα στην ρυπασμένη μεγαλούπολη των Αθηνών. Οι άνεμοι αυτοί απομακρύνουν το 65% των ρύπων των Αθηνών. Είναι χαρακτηριστικό το ότι σε σχετική μελέτη του 2003 του Οργανισμού Αθήνας, σημειώνεται για την εν λόγω περιοχή πως «η διαφύλαξή της αποτελεί καθοριστικής σημασίας παράγοντα για την προστασία των κατοίκων του λεκανοπεδίου». . Θα κατασκευαστούν νέα κτίρια με επιφάνεια 110.000 τετραγωνικών μέτρων και ύψος έως 11 μέτρα, που σημαίνει ότι ο όγκος του τσιμέντου θα ξεπεράσει τα 495.000 κυβικά. Στις εγκαταστάσεις θα εργάζονται 7.000 άτομα, ενώ οι επισκέψεις υπολογίζονται από 500-1.000 άτομα την ημέρα. Δηλαδή θα έχουμε προσέλκυση νέας κυκλοφορίας, που θα φτάνει τα 4.000 αυτοκίνητα την ημέρα. Επιπλέον δεν έχει προβλεφθεί πρόσβαση στις εγκαταστάσεις για όσους θα έρχονται από την πλευρά του λεκανοπεδίου. Ο μοναδικός κόμβος της εθνικής οδού πο υ μπορεί να εξυπηρετήσει την περιοχή βρίσκεται κοντά στον Άγιο Στέφανο. Είναι όμως ήδη κορεσμένος, αφού λόγω των διοδίων υπάρχει μεγάλο μποτιλιάρισμα στους βασικούς δρόμους της ευρύτερης περιοχής (Αγιος Στέφανος, Καπανδρίτι, Σχηματάρι, Τραγάνα, Βαρυμπόμπη κ.λπ.). . Θα πληγεί ανεπανόρθωτα η βιοποικιλότητα, διότι η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη Ειδική Περιοχή Ορνιθοπανίδας (Νο.Χαρακτ.: GR3000001).
Το ΠΔ του Σουφλιά είναι σε πλήρη αντίθεση με το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας (ΡΣΑ) (ν.1515/1985 που τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από το Ν.2730/1999) το οποίο καθορίζει τις περιοχές προστασίας των ορεινών όγκων της Αττικής. Γιατί το ΡΣΑ προστατεύει ολόκληρη την έκταση των 300.000 στρεμμάτων του ορεινού όγκου της Πάρνηθας, μέχρι και τη σύνδεσή του με τον ορεινό όγκο της Πεντέλης (ο οποίος προστατεύεται από το το Π.Δ. 26-8-1988),
Όσο για την αναγκαιότητα της ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ, να σημειώσουμε ότι Τεχνολογικό Πάρκο υπάρχει ήδη χωροθετημένο στα Σπάτα με βάση σχετικό διάταγμα του 2003 και η Αττική δεν έχει ανάγκη κι από δεύτερο.
Φτάνει πια! Η Πάρνηθα να γίνει τόπος απόλυτης προστασίας της φυσικής αειφορίας και όχι της απληστίας και της κερδοφορίας."

it's all greek to me

2009-05-12T10:18:00.000+01:00

Ελληνική αρχιτεκτονική στην..Κίνα! Σουρεάλ; Κι αν σας πω ότι είναι από πάγο; Στο Harbin Ice Festival 10.000 άτομα σκαλίζουν μέσα σε τρεις εβδομάδες τα πιο απίστευτα πράγματα. Δεν το πιστεύετε; Δείτε εδώ

χρόνια πολλά

2009-05-10T17:20:00.002+01:00

για όσες μάνες έφυγαν αλλά είναι ακόμα μαζί σου, για όσες δεν έχουν πια ή δεν είχαν ποτέ παιδιά αλλά έχουν καρδιά μάνας, για όσες μάνες θα ήθελαν να είχαν κάνει τα πράγματα αλλιώς αλλά δεν μπόρεσαν, για όσες προσπαθούν να μεγαλώσουν παιδιά που θα κάνουν καλό στον κόσμο κι όχι μόνο στις ίδιες: σας αγαπάμε.

πες μου τι τρως να σου πω πώς είναι ο πλανήτης σου

2009-05-08T10:16:00.006+01:00

"Σύμφωνα με τη μεσογειακή διατροφή, δεν χρειαζόμαστε περισσότερα από 60 γραμμάρια κρέατος την εβδομάδα. Ο μέσος Ελληνας καταναλώνει 100 γραμμάρια την ημέρα. Αυτό δεν επιβαρύνει μόνο την υγεία του, αλλά κυρίως το περιβάλλον.
Γνωρίζατε ότι κάθε ζουμερή μπριζόλα που φτάνει στο πιάτο σας «κοστίζει» στον πλανήτη τις ίδιες εκπομπές ρύπων του θερμοκηπίου όσο και η οδήγηση απόστασης 30 χιλιομέτρων; Οτι για την παραγωγή μόλις ενός κιλού μοσχαρίσιου κρέατος η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται με 36,4 κιλά διοξειδίου του άνθρακα και δαπανάται ενέργεια ίση με αυτήν που χρειάζεται για να μείνει αναμμένη μια λάμπα των 100 βατ για 20 μέρες; Οτι τελικά η εμμονή μας σε μια αμιγώς κρεοφαγική διατροφή έχει ενεργειακές, άρα και περιβαλλοντικές, επιπτώσεις πολύ πιο σοβαρές από ό,τι ίσως νομίζαμε; Οχι, η λύση δεν είναι να ξεκινήσουμε απεργία πείνας ούτε να υποφέρουμε από ενοχές για κάθε μπουκιά τρυφερού φιλέτου που βάζουμε στο στόμα μας. Δεν χρειάζεται να βγάλουμε το κρέας από τη ζωή μας. Μπορούμε όμως να το περιορίσουμε.
Με δεδομένο ότι το έτος 2050 η παγκόσμια κατανάλωση κρέατος θα έχει σκαρφαλώσει στα 465 εκατομμύρια τόνους από 230 εκατομμύρια που υπολογίζονταν για το 2000, δεν ήταν τυχαία η πρόσφατη παρέμβαση του δρος Ρατζέντρα Πατσάουρι, προέδρου της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, ο οποίος κάλεσε τους πολίτες να αποκλείσουν για μία μέρα έστω την εβδομάδα το κρέας από το πιάτο τους, προκειμένου να συνεισφέρουν στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής."

Αναδημοσίευση από εδώ (όπου και η συνέχεια του άρθρου)

park-ing

2009-05-04T11:56:00.008+01:00

park-ing είναι, πικνικ στο κέντρο της πόλης, μια στιγμή απόδρασης και ηρεμίας, σε κάποια λουλουδιασμένη αυτή την εποχή γωνιά, όπου το μεσημεριανό σάντουιτς τρώγεται μαζί με ροζ κομφετί από τις ανθορροούσες κερασιές. (φωτο αφιερωμένες στην Ζ:)

love is...

2009-04-29T19:35:00.000+01:00

"Love is not affectionate feeling, but a steady wish for the loved person's ultimate good as far as it can be obtained.”
(C.S. Lewis)

Χριστός Ανέστη

2009-04-21T12:33:00.003+01:00

"Αναστήτω ο Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, καί φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν." Δηλαδή, κάπως έτσι όπως κάνουμε στις 12.05π.μ., όταν τρέχουμε σπίτι για μαγειρίτσα και κοψίδια. Ας μην μείνουμε στις πεντάλεπτες Αναστάσεις, ας προτιμήσουμε τις καθημερινές, αυτές που γίνονται μέσα στην καρδιά, και κρατάνε..

πήρα τα βουνά

2009-04-13T10:53:00.010+01:00

με μνήμη ανάβασης Γολγοθά, με προσμονή Ανάστασης, κι αυτήν την Μεγάλη Εβδομάδα..

western sky

2009-03-14T00:13:00.006Z

...που τραγουδάγανε κι οι B.F.G. , για όποιον τους θυμάται, ας ακούσει εδώ

it must be love

2009-02-14T15:44:00.002Z

οι λουλουδοφόροι

Αναδημοσιεύω από το Ζωντανό Ιστολόγιο: "Να νικήσουμε στον εντός ημών πόλεμο. Και να ζήσουμε τη χαρά της αληθινής αγάπης. Που ελευθερώνει και κάνει ανίσχυρη την δυναστεία της κάθε εξουσίας. Της επίσημης και της δήθεν"

ice ice baby

2009-02-07T21:48:00.018Z

μπορεί να μην έχουμε χιόνι:( έχουμε όμως πάγο:)

οδική ασφάλεια

2009-02-05T18:30:00.002Z

Οι μάγισσες να κόψουν αριστερά παρακαλώ. Ειδικά αν έχουν σκοπό να τα κοπανήσουν.

(Η φωτο είναι δική μου, όχι ιντερνετική)

what an edible world

2009-02-02T21:40:00.005Z

Ξυπνήσα και το χιονάκι με περίμενε υπομονετικά έξω από το παράθυρό μου, να το δω, να το καμαρώσω. Κι έτσι απλά, η τσαγκαροδευτέρα έγινε χαμογελαστή Δευτέρα. Βγήκα, με τη τσίμπλα στο μάτι ακόμα και τις παντόφλες, να το κοιτάξω από πολύ κοντά, τόσο αφράτο, ούτε η καλύτερη μαρέγκα του Escoffier δε θα πιανε μπάζα μπροστά του. And I think to myself, what an edible wooorld..

κανίβαλοι

2009-01-29T00:05:00.003Z

Έλαβα θλιβερό email:

"Καταφέρανε και σακατέψανε ένα πάρκο στα τσιμεντο- Πατήσια... Λαθραία στις 4 το πρωί πήγε ένα συνεργείο του δήμου με μια διμοιρία ΜΑΤατζήδες, έκοψαν 40 δέντρα, οι πολίτες οδυρώμενοι πήγαν να τους σταματήσουν και, όπως ήταν αναμενόμενο, οι μπάτσοι έπραξαν το επαγγελματικό τους καθήκον..."

φύτεψε ένα δέντρο

2009-01-27T22:43:00.002Z

αυτήν την Κυριακή

Διάβασε "The Man Who Planted Trees" (L'homme qui plantait des arbres) του Jean Giono (το βρήκα στα ελληνικά ως "παιδικό" (?) ως ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα).

Δες το ταινιάκι που βραβεύτηκε με το Oscar καλύτερης ταινίας κινουμένου σχεδίου το 1988.

the white stuff

2009-01-20T16:37:00.007Z

Μέσα σε λίγα λεπτά άσπρισαν όλα

τύφλα να 'χουν οι χολλυγουντιανές υπερπαραγωγές

το λευκό δεν ήταν χιόνι

ήταν χαλάζι

η παροιμία της ημέρας

2009-01-12T15:44:00.005Z

"Του κακού κακό μην κάνεις. Το δικό του τονε φτάνει."

ο αφρός των ημερών

2009-01-09T16:23:00.004Z

Θα μπορούσα να πω επέστρεψα. Μα δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει απόδραση, "η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --"

Μια μαρμίτα που κόχλαζε ήταν αυτές οι μέρες, στον αφρό έπλεαν αποκαϊδια και μελομακάρονα, τηλεοπτικά παράθυρα και κάλαντα, φωτάκια και βόμβες, αυτοκτονίες στον ηλεκτρικό παραμονή πρωτοχρονιάς και βασιλόπιτες, μόνος στο σπίτι στην τουβού και μόνος και χωρίς σπίτι στο πεζοδρόμιο, κι άλλα πολλά.. Σα το κοριτσάκι με τα σπίρτα που η παγωνιά έκανε το σπίρτο τζάκι ολόκληρο, έτσι η σκληράδα των ημερών έκανε την παρουσία των δικών και φίλων ζεστή αγκαλιά για ν'ακουμπήσω, και την ευγνωμοσύνη μου για την ύπαρξή τους ζωντανότερη. Το κακό δε θα επιβιώσει. Θα φύγει. Και στο μεταξύ η μαυρίλα του, θα κάνει, με την αντίθεσή της, την Αγάπη ακόμα λαμπρότερη. Ευχαριστώ όσους έκαναν τον κόπο να με πλησιάσουν και φέτος, καλή κι ευλογημένη χρονιά, με δύναμη, για όλους μας, ανεξαιρέτως.

Η έλλειψη αγάπης είναι αρρώστια δική μας

2008-12-09T22:01:00.013Z

[...] Love is all we have, the only way that each can help the other [...]-- Quote by Euripides (Greek playwright, c. 480-406 BC)
photo by Ricky David
Rome, Italy (May, 2008)

clopy-paste από το Ζωντανό Ιστολόγιο, ένα απόσπασμα του εξαιρετικού άρθρου του Γ. Μπάρλα:

"Κανείς μας λοιπόν δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι η αγάπη προς τον πλησίον είναι κάτι καλό [...] Όταν όμως αυτός ο πλησίον πάρει ξαφνικά σάρκα και οστά τότε τα πράγματα για την αγάπη δεν είναι καθόλου αυτονόητα. Όταν στον πλησίον δώσουμε ένα όνομα συγκεκριμένο, το δικό του όνομα, ή το όνομα της χώρας απ’ όπου προέρχεται, τότε βλέπουμε ότι η καρδιά μας αντιστέκεται, το δε μυαλό μας, που μέχρι τότε μας πληροφορούσε ότι είναι καλό πράγμα η αγάπη, ψάχνει να βρει επιχειρήματα για το πώς θα αποφύγουμε την αγάπη και τη βοήθεια. Τότε θα μας πει ότι αυτός που χρειάζεται να αγαπάμε ή να βοηθήσουμε είναι εχθρός μας, κάποτε μας έκανε εκείνο ή το άλλο, θα μας πει ότι αυτός είναι ξένος και επιβουλεύεται την πατρίδα μας, θα μας πει ότι οφείλουμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και την ιδιαιτερότητά μας μόνο όταν είναι να στρέψουμε τα νώτα μας στον ξένο, ενώ κατά τα άλλα στην καθημερινή μας ζωή ούτε καμιά ιδιαίτερη αγάπη τρέφουμε για τους συμπατριώτες μας και την χώρα μας ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτερότητα που επιθυμούμε να διαφυλάξουμε ή να καλλιεργήσουμε. Βλέπουμε επομένως ότι η αρρώστια της φύσης μας έγκειται στο εξής: ενώ αρχικά γνωρίζουμε ποιο είναι το καλό, όταν είναι να το εφαρμόσουμε η καρδιά μας αντιστέκεται, ενώ το μυαλό τότε την ακολουθεί προσπαθώντας να δικαιολογήσει και λογικά την άρνησή της να κάνει το καλό."

Όλοι μας λοιπόν θεωρητικολογούμε, καλοί μου άνθρωποι, στην πράξη όμως, πόσο βιάζουμε τον εαυτό μας; να ξεβολευτεί; να θυσιάσει κάτι; να αγαπήσει το μη αξιαγάπητο; να μην κατακρίνει τον αξιοκατάκριτο; Δύσκολο, ε; Αξίζει όμως να ζούμε χωρίς αυτά; Υπάρχει καλύτερος λόγος, από αυτά; Καλούμαστε..

και σας αγαπώ

2008-12-09T17:38:00.004Z

Στα γεγονότα του '86 ήμουν μαθήτρια. Τα "αγγλικά" μου ήταν πίσω από τη Νομική. Θυμάμαι καλά την τρομακτική και εξωπραγματική ατμόσφαιρα, την αίσθηση έκπληξης ανάμικτη με απορία, φόβο, αδρεναλίνη, λύπη, τα γκλομπ να χτυπάνε πάνω στις ασπίδες για εκφοβισμό, τα δακρυγόνα, τα φλεγόμενα οδοφράγματα και τα ουρλιαχτά καθώς όσοι ήταν παρόντες τρέχανε να κρυφτούν όπου βρούνε σε κάθε ντου. Δεν πίστευα στα μάτια μου, πόλεμος μου φαινόταν. Και ήταν. Σκεφτόμουν πόσο θα φοβούνται, και οι μεν και οι δε. Πόσο άσχημο και παράλογο και λυπητερό ήταν όλο αυτό, ήθελα να βάλω τα κλάματα και να πάω να τους αγκαλιάσω όλους, έναν-έναν, σαν μαμά, σαν αδερφή, να τους παρηγορήσω, κι ας ήμουν εγώ το παιδί, να τους πω σταματήστε κι όλα θα πάνε καλά, φτάνει να σταματήσετε..

22 χρόνια αργότερα, τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι για τα τότε επεισόδια, ακούγονται σα να τα είπε σήμερα, τι κρίμα:

"είναι λάθος να νομίζουμε ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δε μας μοιάζουν...θα έρθει μια δεδομένη στιγμή που κι εμείς δε θα μοιάζουμε με κάποιους και θα καταδιωχτούμε, και θα έχουμε το παρελθόν ότι ανεχθήκαμε τις καταδιώξεις των ανθρώπων που δε μας μοιάζουν, άρα κι εμείς σωστά θα καταδιωχτούμε, μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι η αρχή και η βάση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού, δεν κινδυνεύουμε απ'αυτούς που δε μας μοιάζουν, κινδυνεύουμε απ' αυτούς που μας περιφρουρούνε και καταδιώκουνε αυτούς που δε μας μοιάζουν" πηγή

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης άρθρο του ίδιου (απ' όπου έκλεψα και τον τίτλο του ποστ) που δημοσιεύτηκε τότε στο περιοδικό Τέταρτο, σε αναδημοσίευσή του, εδώ

πενθώ..

2008-12-07T18:14:00.004Z

..για το νεκρό 15χρονο παιδί, για το φονιά του, για τους δικούς τους, για μια "ευρωπαϊκή πρωτεύουσα" στολισμένη και φανταχτερή και "χριστουγεννιάτικη", λίκνο, ακόμα, και για πόσο ακόμα άραγε, της αστυνομοτρομοκρατίας. Οι μαύρες καρδιές είναι τρομακτικές κι επικίνδυνες, όχι τα μαύρα ρούχα, και μόνο με μαύρη καρδιά στρέφεις όπλο ενάντια στον αδερφό σου. Όχι πια άλλους Μιχάληδες, όχι άλλους Αλέξανδρους νεκρούς στα πεζοδρόμια.. Όταν θα είμαι εκεί σε λίγες μέρες, δε θα ξέρω πού να πατήσω..
Η φωνή μου είναι μικρή κι αδύναμη και χάνεται στην οχλαγωγία, δε θέλω να γίνει οργή κι εκδίκηση, κι αυτές αδύναμες είναι, ας γίνει λοιπόν προσευχή. Μόλις χτες άκουγα πως η προσευχή, η ελπίδα, είναι επαναστατικές, γιατί δείχνουν ότι δεν πιστεύουμε στην επικράτηση του κατεστημένου.. Επανάσταση λοιπόν, απ'αυτή που έχει μέσα της Ανάσταση...

κρυστάλλινες μέρες

2008-11-30T21:05:00.016Z

επιτέλους, έπεσε η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν..

κι ήρθε κι η ομίχλη, κι έγινε και η ορατότητα μηδέν..

κι όλα τα γνώριμα έγιναν ο κήπος του εγωιστή γίγαντα του Όσκαρ Ουάιλντ..

Χριστουγεννιάτικα στολίδια au naturel..

(μάγισσα λουκ, ροζεχιπιές:)

...και τα αόρατα έγιναν ορατά.

επιτραπέζια παιχνίδια

2008-11-12T18:46:00.010Z

αυτή την εποχή, το έξω είναι τόσο όμορφο που το φέρνω μέσα:)

η τέχνη του πυρός

2008-11-10T00:10:00.015Z

...χτες το βράδυ, φωτιά και νερό χόρευαν παρέα στον ουρανό...κάτι έλεγαν για έναν κύριο Guy Fawkes...

ο κόσμος ανάποδα

2008-11-06T22:50:00.017Z

τα φαινόμενα απατούν, το νερό γίνεται ουρανός, τα φύλλα που επιπλέουν στην επιφάνειά του, πουλιά πετούμενα, ποια είναι η "καλή" και ποια η "ανάποδη", ποιο το "πάνω" και ποιο το "κάτω", ποιος είναι ο καθρέφτης και ποιος γυαλίζεται μέσα του, αχ ζαλίστηκα..

και να σου εμφανίζεται κι ο πύργος του παραμυθιού:

(σημ. : ό λ ε ς οι φωτο είναι αντανακλάσεις γυρισμένες ανάποδα)

Αααααα!...

2008-11-01T22:00:00.008Z

...κάναμε μ' ένα στόμα όλοι οι περαστικοί. Το θαύμα έγινε μπροστά στα μάτια μας και κράτησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα, ίσως ένα ολόκληρο λεπτό, ο χρόνος δεν έχει σημασία στα θαύματα γιατί τον ξεχνάς. Άγνωστοι κοιταζόμασταν μεταξύ μας και χαμογελούσαμε σαν χαζοί ο ένας στον άλλο: "υπέροχο δεν είναι;" λες και χρειαζόμασταν επιβεβαίωση για να πιστέψουμε τόση ομορφιά. Σε λίγο το θαύμα έσβησε, η ομορφιά είναι πάντα φευγαλέα, μα από τα μάτια μόνο, όχι απ'την ψυχή, το χαμόγελο το κράτησα στην υπόλοιπη διαδρομή, μαζί και την ομορφιά που είχα την τύχη ν' αντικρύσω. Μια φτωχή προσπάθεια να την μοιραστώ:

Παραμυθένιος αυτό ο Οκτώβρης, ελπίζω κι ο Νοέμβρης να είναι το ίδιο μαγικός. Καλό μήνα!

VIEWS

2008-10-30T17:13:00.002Z

Όπως μου το έστειλε η φίλη Αναστασία:

"Στις 15 Οκτωβρίου, κάθε χρόνο, είναι η παγκόσμια ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού:
Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις; Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ'αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.
Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:
1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
2. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός.. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat... όπως ΕΣΥ.
3. Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις..
4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα = αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ'αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.
9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι'αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ.
Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ'τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το email στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.
Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή.
Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα email στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ό,τι θες. Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε. Αν μάθεις κάνεις την αρχή. Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
Βαγγέλης Αυγουλάς
3oετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,
Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)
Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών."

ταξιδιάρα ψυχή

2008-10-19T13:38:00.004+01:00

Αντιγράφω την ανάρτηση της Κικής:

"Ο Δημήτρης Παρούσης, είναι έτοιμος να φύγει για άλλη μια φορά χωρίς οικονομικούς πόρους. Ας τον βοηθήσουμε με το βιβλίο του.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Παρουσίαση Βιβλίου
Το πρώτο βιβλίο μιας σειράς ταξιδιωτικών εμπειριών του δημοσιογράφου Δημήτρη Παρούση (www.godimitris.gr) που πραγματοποιεί εδώ και 930 μέρες το γύρο του κόσμου παρουσιάζεται την
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008 στις 6.45 το απόγευμα, στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, Ακαδημίας 23 (απέναντι από την ΕΣΗΕΑ).
Το πρώτο βιβλίο της σειράς «Πάρε ένα σάκο κι έλα…», από τις εκδόσεις «Λαγουδέρα», είναι αφιερωμένο στην Κούβα.
Το βιβλίο προλογίζουν:
- Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Κασσίμης
- Ο Γενικός Διευθυντής του Αθηναϊκού – Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, Γιώργος Ταμπακόπουλος
- Ο Πρόεδρος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, Δημήτρης Μεσσίνης
- Ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Πάνος Σόμπολος
- Ο Α' Αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρης Τσαλαπάτης
Στο βιβλίο γίνεται μια προσπάθεια αυθόρμητης καταγραφής της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην Κούβα, μέσα από τη ματιά ενός δημοσιογράφου – ταξιδευτή και των συναισθημάτων του όπως τα έζησε στην περιπλάνησή του στην Κούβα. Παράλληλα δίνονται οι βασικότερες και πλέον χρήσιμες πληροφορίες για όποιον θελήσει να ταξιδέψει στο νησί του Κάστρο.
Επίσης στο βιβλίο περιλαμβάνεται η έρευνα για την καταγραφή του ελληνικού στοιχείου και των Ελλήνων που ζουν στην Κούβα.
Πρόκειται για μια εκδοτική προσπάθεια που συνδυάζει τον παλιό και τον σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας. Από τη μία τα κείμενα και από την άλλη η αμεσότητα του Ιντερνετ. Ένας αμφίδρομος τρόπος ενημέρωσης και ανάγνωσης. Ο αναγνώστης που θα ήθελε περισσότερες φωτογραφίες μπορεί να τις δει στο www.godimitris.gr . Μπορεί να επικοινωνήσει μαζί με τον Δημήτρη ή ακόμα και να ταξιδέψει μαζί του και να αποτελέσει τον «πρωταγωνιστή» στο επόμενο βιβλίο ή στην επόμενη ιστορία.
Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν 3 ιστορίες του βιβλίου σε βίντεο (4 λεπτών) ρεπορτάζ - ντοκιμαντέρ.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα www.godimitris.gr (το περιεχόμενό της είναι μεταφρασμένο σε 4 γλώσσες) και στην ιστοσελίδα www.lagoudera.com.gr Για άμεση επικοινωνία μπορείτε να καλέσετε στο 6973535011 (Δημήτρης Παρούσης) 6937303808 (Νίκος Ιορδανίδης, εκδότης) ή στο e-mail: godimitris@gmail.com"

Αντιγράφω την ανάρτηση της άλλης Κικής:

"10 Λεπτά Αναπνοής για τη ΓΗ
Σκοτάδι στον κόσμο
Στις 20 Oκτωβρίου του 2008 από 21:50 έως 22:00 ας σβήσουμε όλα τα φώτα, όλες τις ηλεκτρικές συσκευές, ας δώσουμε την ευκαιρία στον πλανήτη. Ας μπορέσει να «αναπνεύσει». Εάν η συμμετοχή είναι μαζική, η εξοικονόμηση ενέργειας μπορεί να είναι τεράστια. Μόνο 10 λεπτά, για να δούμε τι θα μπορούσε να συμβεί! Ναι, θα είμαστε για λίγα λεπτά στο σκοτάδι μόνο με το φως ενός κεριού να μας φωτίζει μόνο με την αναπνοή μας και την ανάσα που δίνουμε στον πλανήτη μας. Θυμηθείτε ότι η δύναμη είναι στην ενότητα. Πείτε το στους φίλους σας σε όποια χώρα κι αν μένουν.
Προωθήστε αυτό το μήνυμα!"

ch-ch-ch-changes

2008-10-14T23:00:00.022+01:00

Φθινόπωρο κι όλα αλλάζουν, κάθε φορά που θυμάμαι να κοιτάξω, κάτι έχει αλλάξει, σαν το δέντρο απέναντι από το παραθυρό μου, κάθε μέρα κι άλλο συνολάκι, το κοκέτικο...

...κι ενώ ο ήλιος δύει από τη μια μεριά...

...η πανσέληνος ανατέλλει από την άλλη!

καράβι στο γρασίδι; ναι! αφού το νερό πάει κι έρχεται, το άστατο

..τοπία βουκολικά

...μικρό σπίτι στο λιβάδι

...τα φύλλα της σφενταμιάς γίνονται κατακόκκινα

...τα πεζοδρόμια αποκτούν γιρλάντες

... το φως βρίσκει καινούρια παιχνίδια να κάνει τα τσαλίμια του

τα μήλα είναι απαρά-μηλα:) και καμμιά φορά δωρεάν

..ακόμα και τα μαύρα πρόβατα ποζάρουν με χάρη

...και τα στρουμπουλά βατόμουρα από τους θάμνους καταλήγουν μαρμελάδα α λα ταμπλ

τρυγητής

2008-10-11T19:35:00.002+01:00

ο μήνας της μουσταλευριάς!

ταρατατζούμ

2008-10-07T22:52:00.004+01:00

μετά από βομβαρδισμό παρακλήσεων :) από θαυμαστές που δε μπορούν να κοιμηθούν πλέον :) επειδή έχασαν την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή της heart n soul, υποκύπτω και σας την προσφέρω:) εδώ

heart n soul on air

2008-09-18T13:18:00.004+01:00

Σήμερα, 3μμ ώρα Ελλάδας (1μμ ώρα Αγγλίας) και 10μμ ώρα Ελλάδας (8 μμ ώρα Αγγλίας), το μουσικό τρένο της heart n soul για μία ώρα στο http://www.diversityfm.co.uk/index.php?option=com_content&task=view&id=13&Itemid=30 (click: listen now) ή 103.5FM για όσους είναι Αγγλία. Hope you enjoy!

Ακροταίναρο

2008-09-17T16:33:00.000+01:00

...εδώ, στην νοτιότερη άκρη της ηπειρωτικής Ευρώπης, συναντιέται το Αιγαίο, με το Ιόνιο και το Κρητικό πέλαγος, εδώ οι αρχαίοι μου πρόγονοι βάλανε την είσοδο του Άδη, εμένα όμως η ψυχή μου καθώς στεκόμουν στην κόχη κι ατένιζα το χάος, πέταγε ψηλά, ψηλά...

Ταξίδι στις πύλες του Άδη

ένας χρόνος heart 'n' soul

2008-09-12T01:06:00.001+01:00

πώς πέρασε ένας χρόνος τόσο γρήγορα; πώς ξεκίνησα να παίζω με το κομπιούτερ και βρέθηκα με μπλογκ και κόλλησα; δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι χαίρομαι την e-παρέα σας και σας ευχαριστώ, για τις επισκέψεις, τα σχόλια, τις προσκλήσεις, τα γέλια, την παρέα. Να μνημονεύσω και τον Άγιο Αυτόνομο που γιορτάζει πάλι σήμερα, μαζί με τον Άγιο Ωκεανό (τι υπέροχα ονόματα, ε; ) και ήταν το θέμα του 1ου μου ποστ (βλ. αρχείο) και να ευχαριστήσω τη dearest μάγισσα που μου έκανε ποδαρικό!

Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης. Εκ Δυσμών άνατείλας ως αστήρ ουρανόφωτος, και προς την Έώαν έκλάμψας, ταις άκτίσι των τρόπων σου, τον Ήλιον της δόξης Ιησούν, έδόξασας άθλήσει σου στερρή· δια τούτο έδοξάσθης θεουργικώς, Αυτόνομε Πατήρ ημών. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ένεργούντι δια σου, πάσιν Ίάματα.

επιτέλους..

2008-09-09T23:16:00.001+01:00

...κυκλοφόρησε σήμερα:

ακούστε εδώ

φθινοπωρινό

2008-09-06T16:23:00.005+01:00

...πρωινό συναπάντημα με μανιτάρι, μεγάλο σχεδόν όσο και η ομπρέλλα που κρατούσα για να έχω την ψευδαίσθηση ότι προφυλάσσομαι από την ατελείωτη βροχή. Με ρώτησε αν με λένε Αλίκη, μειδίασα αινιγματικά και του γύρισα την πλάτη, παίρνοντας και το χαμόγελό μου μαζί. Μη με ρωτήσετε λοιπόν για τις δαγκωνιές.

my Mani (3)

2008-09-03T14:02:00.001+01:00

ζωή ποδήλατο

2008-08-29T20:16:00.000+01:00

Μετά τη μεγαλειώδη τούμπα, πήγα το ποδήλατο για επισκευή. "Δε φτιάχνεται" ήταν η απροσδόκητη διάγνωση, "θα πάει στον παράδεισο των ποδηλάτων". Έκπληξη, δυσπιστία, θυμός, στενοχώρια, ήταν, διαδοχικά κι ανάμικτα, τα συναισθήματά μου για τον επικείμενο χωρισμό από τον καθημερινό σύντροφο των τελευταίων δέκα χρόνων. Παρήγειλλα τον διάδοχο. Με τον καιρό άρχισα να συνηθίζω την ιδέα και να νιώθω κάποια αδημονία, κάποιον ενθουσιασμό για το καινούριο. Να αναρωτιέμαι πώς θα είναι, να προσπαθώ να το φανταστώ. Στο τέλος δεν κρατιόμουν. Την ημέρα παραλλαβής η ανυπομονησία μου είχε κορυφωθεί. Περιμένοντας στο εργαστήρι, κοίταγα τα ποδήλατα γύρω και αναρωτιόμουν ποιο να είναι το δικό μου, απορρίπτοντας το ένα μετά το άλλο. Όταν τελικά μου έφεραν το δικό μου, φτου κι απ'την αρχή: έκπληξη, δυσπιστία, θυμός, στενοχώρια. Δεν μ' άρεσε. Το συνέκρινα με το προηγούμενο και μου φαίνονταν χειρότερο. Το πήρα. Πήγαμε μια βόλτα. Οκ, δεν πάει κι άσχημα. Τα λάστιχα είναι καλύτερα. Και τα πετάλια. Και τα φρένα σαφώς καλύτερα. Η σχάρα είναι η ίδια, από το παλιό ποδήλατο. Το τιμόνι αλλιώτικο αλλά ωραίο. Και το κουδουνάκι σαν αυτό που ζήλευα καιρό. Το χρώμα εκεί που το μωβ γίνεται μπλε είναι καλό, το άσπρο δε μ' αρέσει αλλά θα το βάψω. Καλά, κι έτσι να τ'αφήσω δε τρέχει τίποτα. Τελικά μοιάζει πολύ με το παλιό, και είναι και καλύτερο, και πιο ασφαλές. Γιατί δε το είδα από την αρχή; Γιατί τσίνισα έτσι; Για την αλλαγή; Για το καινούριο και διαφορετικό; Γιατί προτιμώ το γνώριμο, το οικείο από το να πάρω το ρίσκο για κάτι καλύτερο; Με πόσες άλλες λέξεις άραγε θα μπορούσα να αλλάξω τη λέξη "ποδήλατο" στην πιο πάνω ιστορία; Σπίτι; Δουλειά; Σύντροφο; Πόλη; Χώρα; Ρούχα; Μαλλιά; Συνήθειες; Εαυτό;

my Mani (2)

2008-08-28T00:04:00.000+01:00

...τα γαϊδουράκια έχουν εκλείψει μαζί με τους μόνιμους κάτοικους, το φίδι ήταν πολύ γρήγορο, τα τσακάλια και η αλεπού πολύ νυκτόβιοι τύποι, αλλά η συνεισφορά τους στο ambience ανεκτίμητη!

Φανουρόπιτα (νο1)

2008-08-27T22:28:00.000+01:00

και του χρόνου!

my Mani

2008-08-26T20:07:00.000+01:00

διακοπές με τα πόδια

2008-08-23T21:20:00.019+01:00

...σε όλα τα τερέν:)

χύμα στο κύμα..

2008-07-04T16:50:00.003+01:00

..για τον επόμενο ένα μήνα:)

byyyyye!

νύχτα βροχής και πανσέληνου

2008-06-19T23:23:00.017+01:00

the place..

the time..

the man..

the alien..

the bus ride home..

Χαρουπολογίες

2008-06-18T13:42:00.002+01:00

Τι σχέση μπορούν να έχουν τα χαρούπια με τα διαμάντια; Κι όμως έχουν! Ανακάλυψα με μεγάλο ενθουσιασμό, γιατί μ' αρέσουν πολύ αυτές οι ανακαλύψεις, την ετυμολογία της λέξης "καράτι": προέρχεται από την λέξη "κεράτιον" που σημαίνει χαρουποκέρατο. Τα παλιαααά χρόνια (είναι ο επιστημονικά ακριβής προσδιορισμός:) οι σπόροι του χαρουποκέρατου, λόγω της ομοιομορφίας τους, ήταν τα βαρίδια στις ζυγαριές όπου ζύγιζαν τους πολύτιμους λίθους. Καλό; Τελικά η έννοια του ευτελούς και του πολύτιμου είναι θέμα ορισμού, όπως τόσα άλλα..

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ

βραδυνό

2008-06-11T22:41:00.006+01:00

10.30μ.μ. και διαβάζω το βιβλίο μου στην αυλή με...φυσικό φως, παρά τη συννεφιά (οι φωτό βγήκαν πιο σκούρες). Κι η μέρα όλο και μεγαλώνει! Εδώ στα βόρεια, οι καλοκαιρινές μέρες μας αποζημιώνουν για τις χειμωνιάτικες, που σκοτεινιάζει από τις 4μ.μ. Ελπίζω να σας δείξω κάτι καλύτερο στις 21, τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου..

πρωινό

2008-06-11T22:34:00.002+01:00

όλα φωνάζουν "αγάπη", ακόμα και τα καθημερινά μικρά..ατυχήματα..

ο Θεός όλων των ανθρώπων

2008-06-05T11:17:00.003+01:00

Αφρικανική αγιογραφία της Αναλήψεως του Κυρίου. Με συγκίνησε..

Νερόκηποι

2008-06-01T21:25:00.001+01:00

Καλή εβδομάδα, καλό μήνα, καλό καλοκαίρι!:)

(η 4η φωτό κρύβει πολλές πάπιες, ανοίξτε την:)

Γλυπτική...

2008-05-26T21:54:00.000+01:00

...του ποταμού..

αερογραφίες...

2008-05-26T21:29:00.008+01:00

Άστρα και κερασιές

2008-05-25T18:10:00.001+01:00

Ε αφού τα είπε όλα η μαρτυριάρα, να το πάρει το ποτάμι!
Ήμουνα 12 χρονώ όταν η φίλη της μαμάς, η κ. Ρούλα, ας είναι καλά, μου έκανε δώρο ένα βιβλίο. Είχε γκρενά κιτσάτο εξώφυλλο με χρυσά γράμματα (τότε μου φαινόταν πολυτελέστατο) με τις άγνωστες λέξεις "Μενέλαος Λουντέμης" και τίτλο "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα". Από τότε και σε όλη την εφηβεία μου καταβρόχθησα τουλάχιστον μια ντουζίνα βιβλία του. Ποτέ όμως, και το σκέφτηκα πρόσφατα αυτό, δεν άκουσα, διάβασα, έμαθα τίποτα γι'αυτόν τον άνθρωπο. Το συνειδητοποίησα όταν με ξάφνιασε, από τη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου, το βιβλίο:

Δεν το διάβασα (μπήκα να το πάρω, έλειπε ο ιδιοκτήτης η καθαρίστρια δεν ήξερε κι άλλα τέτοια αστεία) αλλά μου θύμισε... Μου θύμισε πόσο μ' άρεσαν και με εκνεύριζαν οι ιστορίες του. Διάβαζα μετά μανίας και σαν υπνωτισμένη για τα δεινά του Μέλιου αλλά σαν χαρακτήρας με τσάντιζε απίστευτα, ήθελα να του ρίξω μια ανάποδη, τόσο πολύ. Τη δε Αγράμπελη την ξεμάλλιαζα ευχαρίστως. Συγκλονιζόμουνα με τις φρίκες της Μακρονήσου, αλλά το καλό το παληκάρι, τον Αρίστο (;) θα τον σφαλιάριζα κι αυτόν. Μου την έδιναν! Και δε μπορούσα να εξηγήσω το γιατί..
Από την άλλη, τίποτα νομίζω δε με επηρέασε γλωσσικά όσο η γλώσσα αυτών των βιβλίων. Διάβαζα από μικρή, και το λεξιλόγιό μου ήταν ήδη καλό, αλλά εδώ έβρισκα μια τεράστια αρμαθιά από λέξεις κι εκφράσεις, κι ονόματα που δεν είχα ξαναδεί: το κατσιβελαριό, μια τσιγαριά δρόμος, τα κουρκουμπίνια, ο Μπίθρος, η σκουφούλα, οι σβουνιές, τα σημίτια, ο Βαρδάρης, το "πετρωμένο φίδι αγίνωτο", το χτικιό, θα μπορούσα να κάνω έναν πολύ μακρύ κατάλογο. Και ζωντάνεψε ολοζώντανη μπροστά μου μια Ελλάδα που μου 'ταν οικεία μα ταυτόχρονα και άγνωστη: οι κατσίβελοι, που τους έβλεπα κάθε χρόνο να έρχονται, σαν τα αποδημητικά πουλιά, και να κατασκηνώνουν στα χωράφια κοντά στο σπίτι μας, μα χωρίς να ξέρω τίποτα γι αυτούς πέρα από την περιφρόνηση των ανθρώπων γύρω μου, οι εξόριστοι της Μακρονήσος, τα συγχωροχάρτια, οι δημοδιδάσκαλοι, τα διανυκτερεύοντα καφενεία του Σταθμού, το τσελιγκάτο, τόσα πρόσωπα, τόσες ταυτότητες. Είμαι ευγνώμον για όλα αυτά, που αλλιώς θα έμεναν ίσως αθέατα για πάντα για μένα.
Μου 'ρθε λοιπόν να κοιτάξω επιτέλους, τώρα με το ίντερνετ είναι εύκολο, να δω ποιος είναι αυτός ο Λουντέμης. Βρήκα πολλά, κι εδώ, και στην Βικιπαίδια, κι αλλού, έτσι δε θα σας παραθέσω τη βιογραφία του (οδυνηρή και συναρπαστική) μια που μπορείτε εύκολα να τη διαβάσετε στα παραπάνω λινκ. Θα πω μόνο ότι βρήκα την ίδια αίσθηση αντιθέσεων που ένιωσα διαβάζοντας αυτά τα βιβλία. Από τη μια ο Λουντέμης είναι ένας από τους πιο πολυγραφής και πολυδιαβασμένους συγγραφείς, από την άλλη παντελώς αγνοημένος από τις επίσημες ιστορίες της λογοτεχνίας και από τη διδασκαλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Από τη μια θεωρείται διακεκριμένος λογοτέχνης κι από την άλλη μπανάλ και ξεπερασμένος (πχ αν θες να πουλήσεις μούρη δεν απαντάς "Λουντέμης" στην ερώτηση ποιοι συγγραφείς σ'αρέσουν).
Διάβασα και κάποια πράγματα που μ' έκαναν να καταλάβω καλύτερα την αντιφατική αντίδρασή μου στα βιβλία του: " η ιδιοτυπία του έργου του έγκειται στον "ερασιτεχνικό" τρόπο γραφής, τον οποίο υπηρέτησε εν πλήρει συνειδήσει, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πώς δεν τον ενδιαφέρει η Τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού: ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία, που αγγίζει κάποτε τον μελοδραματισμό, βιωματική γραφή, ηθογραφικά και συμβολικά στοιχεία....Στη λογοτεχνία του Λουντέμη δεσπόζει η τάση του να στρέφεται εξ ολοκλήρου γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο-αφηγητή, που ανήκει στους περιθωριακούς τύπους των καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων και το οποίο μας δίνει την προσωπική του οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου του έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου. Μέρος της κριτικής (Ζήρας) του καταλογίζει τεχνικές και εκφραστικές ατέλειες, στρατευμένο ύφος που αποβαίνει σε βάρος της οικονομίας της αφήγησης, αλλά αναγνωρίζει τον λυρικό του οίστρο. Κάποιο άλλοι θεωρούν το έργο του απολύτως ξεπερασμένο σήμερα, καθώς αναφέρεται σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια". Προσωπικά αυτό το τελευταίο δε με χαλάει καθόλου, και μάλλον εντοπίζω την ενόχληση και τον εκνευρισμό μου στο "στρατευμένο ύφος" που μάλλον το 'βρισκα πολύ διδακτικό και πατερναλιστικό και μονοδιάστατο. Αυτό όμως δε θα με εμπόδιζε από το να δώσω τα βιβλία του στα παιδιά μου..

ΥΓ: ξέρατε ότι οι αφοι Κατσιμίχα μελοποίησαν ποιήματα του Λουντέμη με τίτλο "Ερωτικό Κάλεσμα", και ότι ο Αντώνης Καλογιάννης τραγούδησε "οι κερασιές θα ανθίσουνε και φέτος"; εγώ πάλι όχι..

Ποιος είναι;

2008-05-20T11:32:00.000+01:00

Μια που σας εξίταρα την περιέργεια με την προηγούμενη φωτό, να άλλο ένα κουιζάκι: Ποιος είναι ο κύριος της φωτογραφίας; Αν τον ξέρετε σίγουρα, μη το μαρτυρήσετε με τη μία, αλλά αφήστε ένα βοηθητικό στοιχείο για τον επόμενο επισκέπτη. Αν δεν είστε σίγουροι, πείτε τη γνώμη σας έτσι κι αλλιώς, δε θα σας μαλώσω, το υπόσχομαι:) Η λύση του γρίφου στο επόμενο...

(Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν, στον Κώστα, στην Ελένη, στην 'Ελενα, στην unstoppable eleni, στην Νάντια, στην Ντιάνα, στην Κωστούλα, στην Ντίνα, στον Ντίνο, στην hungry έλενα, στη Λένα, την Ελένη, τον Κώστα, ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν:)

Market day

2008-05-18T20:56:00.001+01:00

"-Polish? -No, Greek, you? -Italian!", διάλογος αγγλικής επαρχιακής κωμόπολης ανάμεσα σε άσημη ελληνίδα και διάσημο κύριο..

μόνο πεζό δεν είναι το πεζοδρόμιο..

2008-05-17T19:35:00.003+01:00

δια χειρός..

2008-05-09T20:34:00.001+01:00

..Ελένης! Παπαρούνες της Άνοιξης και του ελληνικού τοπίου, με το τρυφερό πινέλο της γλυκειάς Ελένης. Την ευχαριστώ για αυτό το δώρο ομορφιάς και αγάπης:)

Update: και μερικοί στίχοι, δώρο της Ελένης κι αυτοί, που συνοδεύουν πολύ όμορφα τον πίνακά της:

"Μια συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο "Η ζωή εν τάφω", που το αγαπώ πολύ για το αντιπολεμικό του μήνυμα παρ΄όλο που ο συγγραφέας το ονομάζει "το βιβλίο του πολέμου". Είναι οι αναμνήσεις του απ΄τον Α παγκόσμιο πόλεμο. .............. . Μια μέρα γαλάζια και κόκκινη,με ανοιξιάτικον ουρανό, γεμάτη μαβιά μάτια, κόκκινα αγριολούλουδα και αργά μελαγχολικά τραγούδια. Ήταν ένας λόφος άλικος από τις παπαρούνες. Ξεκουραζόταν ένα Ρούσικο Σύνταγμα, που τραβούσε κι αυτό για το μέτωπο........................................................................................................................ ................... , οι Ρούσοι βάλανε παπαρούνες μέσα στις μπούκες των ντουφεκιώ μας. Ήτανε σα μια παράξενη λιτανεία με ατσαλένιες λαμπάδες,που στην κορφή τους άναβε η πιο χαρούμενη φλόγα.................................................................................................................. Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο! Άφθονη σαν ποτάμι που χύνεται μέσα σ΄έναν κάμπο. Ανθισμένη σαν ένας λόφος κόκκινος από τις παπαρούνες, που σε φωνάζουνε να τις κόψεις. Δεν έχεις παρά να σκύψεις να τις κόψεις."

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

με το φως του λύκου..

2008-05-09T14:21:00.002+01:00

Δια χειρός..

2008-05-09T02:00:00.004+01:00

Η Ivy με προσκάλεσε να πάρω μέρος στο παιχνίδι τω χειρογράφων. Προϋπόθεση λοιπόν είναι ένα χειρόγραφό μας, κείμενο αλλά και σχέδιο, φωτογραφημένο ή σκαναρισμένο και τέλος σταλμένο στο IδιογράφΩς όπου θα συγκεντρωθούν όλα τα χειρόγραφα. Το ΙδιογράφΩς (πηγαίνετε να ρίξετε μια ματιά, έχουν ήδη μαζευτεί κάμποσα) είναι μια "συλλογή με ιδιόγραφα σημειώματα ελληνόφωνων ιστολόγων και των αναγνωστών τους". Τους ειδοποιείς για να συμπεριλάβουν την ανάρτησή σου, και προσκαλείς κι άλλους να κάνουν το ίδιο.
Όχι σε τέτοια ευγενική πρόσκληση δεν ήθελα να πω, φωτογράφησα λοιπόν τη λίστα με τα ψώνια της ημέρας, όπου μπανάνες και αλλαντοΐνη, έχουν σημειωθεί με τα ίδια βιαστικά και μουτζουρωμένα δίγλωσσα ορνιθοσκαλίσματα που με διακρίνουν. Τ' άπλυτά μου στη φόρα δηλαδή. Προσκαλώ να κάνουν το ίδιο οι: zambia, maya, witch of daffodils, oneiromageiremata, juanita, marilena.

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

ο Μάης είναι ο ομορφότερος μήνας...

2008-05-05T09:23:00.001+01:00

...(για να παραφράσω τον ποιητή), σε τούτο δω το μέρος. Τα αγριολούλουδα μπλέκουν με τα λουλούδια που φυτεύει παντού ο δήμος και σε τυφλώνουν με τα εκρηκτικά τους χρώματα, ειδικά αν σκάσει μύτη ο ήλιος, είναι αδύνατο να φωτογραφήσω το κατακίτρινο dandelion είναι τόσο φωτεινό που δε βγαίνει καλό στη φωτογραφία, σα να προσπαθούσα να φωτογραφήσω τον ήλιο! Τα πάντα είναι αλλοιώτικα, το φως, ο αέρας, τα ζουζούνια, τα φύλλα στα δέντρα τόσο καινούρια, τόσο τρυφερά, ακόμα με το χνούδι τους, σαν νεοσσοί. Οι άσπρες και ροζ κερασιές άρχισαν μόλις να ρίχνουν τα πέταλά τους με τη παραμικρή ευκαιρία κι ώρες ώρες περπατάς μέσα σε μια βροχή από ροδαλό κομφετί κι ονειρεύεσαι. Με συγκινεί το σπασμένο δέντρο που ενώ σχεδόν ξεριζωμένο, κάθε χρόνο γεμίζει με λουλούδια. Ακόμα και το ποτάμι είναι μπλε, σα θάλασσα. Τα ρουφάω όλα με όλες μου τις αισθήσεις, ξέρω δε θα κρατήσουν πολύ. Η λέξη μάγια θα 'πρεπε να βγαίνει από το Μάης..

update: Ανοιξιάτικοι στίχοι του Σικελιανού που μου έστειλε η eleni, την ευχαριστώ:

Kαι να, φουντώνει η άνοιξη! Το νέο μπουμπούκι δένει.......... ...... .... .... .....Οι ίσκιοι αλαφρώνουνε, οι αυγές και η πελαγίσια ριπή ανασταίνει τ΄αφρολούλουδα στα διάφανα τετράβαθά της πλάτια, από τη μια ως την άλλη νύχτα ανοίγονται, σκεπάζονται, ψηλά τα μονοπάτια.....

Οι κερασιές άνθισαν και φέτος

2008-05-05T00:01:00.010+01:00

...τι καλά!

Τα φώτα της πόλης

2008-05-03T19:41:00.006+01:00

I took an E!

2008-05-03T16:11:00.015+01:00

Η γλυκιά Ivy μου 'δωσε το παραπάνω βραβείο, αντιγράφω από τη σελίδα της:

"Στο Αγγλικό [μου] blog βραβεύουμε κάποιους φίλους που νοιώθουμε ότι μας πρόσφεραν κάτι. Δεν ξέρω αν γίνεται κάτι παρόμοιο και στα Ελληνικά blog αλλά θα ξεκινήσω με το να βραβεύσω τα άτομα που έρχονται στο blog μου και μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω αυτό που κάνω...Το πρώτο βραβείο που θέλω να δώσω είναι το βραβείο για τα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ BLOG. Mε τη σειρά σας θα το δώσετε σε άλλoυς 6 φίλους σας που θεωρείτε ότι το αξίζουν. Θα αναφέρετε από που πήρατε το βραβείο και θα βάλετε link στο blog αυτού που σας το έστειλε καθώς και link σε αυτούς που θα το δώσετε"

And the E goes to...:

-στη μάγισσα για τα μυρωδάτα της ελιξίρια

-στη Maya για του μοναδικούς της μονολόγους

-στη betty για τα καταπληκτικά κείμενά της

-στις νόστιμες πεινασμένες του HFL για τα γέλια και τα μαθήματα που μου προσφέρουν

-στα μοσχομαγειρέματα του aromacooking που παρότι νιο, μας έχει σπάσει τη μύτη

-στην Haalo γιατί είναι στην Μελβούρνη και γιατί βγάζει τις πιο εντυπωσιακές φαγητοφωτό που έχω δει σε ερασιτεχνικό μπλογκ

Ευχαριστώ πολύ την Ivy και τις άνω φίλες, για την παρέα, την ενθάρρυνση, τα καλά λόγια, και τα πολύ καλά μπλογκ τους που με συντροφεύουν καθημερινά. Keep it up girls!

Μεθεόρτια..

2008-05-02T21:42:00.000+01:00

Μαγιάτικες ευχές...

2008-05-01T13:35:00.000+01:00

...όχι μόνο για την Πρωτομαγιά και τον Μάη, αλλά και για τη Μάγια που έχει τα γενέθλιά της αύριο, χρόνια Πολλά μαγιοπούλα!:)

Στην ξενιτειά με Χάρη

2008-04-30T21:12:00.037+01:00

Βάψαμε αυγά, πλάσαμε κουλούρια, βρήκαμε λουλούδια, στολίσαμε τον Επιτάφιο, την εκκλησία, φτιάξαμε τα πρόσφορα, φέραμε τα λευκά κεριά, φτιάξαμε λαμπάδες και τσουρέκια, μάθαμε να κάνουμε μαγειρίτσα, ετοιμάσαμε την εκκλησία, στήσαμε το εικονοστάσι, πήραμε τηλέφωνα και στείλαμε email, κουβαλήσαμε τα φαγητά για το τραπέζι, βρήκαμε κλειδιά, κανονίσαμε με τους σεκιούριτι του χώρου, απενεργοποιήσαμε συνεγερμούς φωτιάς για να μη βαράνε με το λιβάνι, μαρινάραμε κοψίδια, ανάψαμε κάρβουνα, πηγαινοφέραμε κόσμο με τα αυτοκίνητα, ράψαμε καλύματα για την αγία Τράπεζα, μεταφέραμε τραπέζια και καρέκλες, βάλαμε σκούπα, αλλάξαμε φυτιλάκι στο καντήλι, ανάψαμε λιβάνι, φορτώσαμε, ξεφορτώσαμε, συμπροσευχηθήκαμε, ευχηθήκαμε, γιορτάσαμε, χαρήκαμε... Δεν πήγαμε απλά εκκλησία, ε ί μ α σ τ α ν η εκκλησία. Δεν έχουμε εδώ μαμάδες, γιαγιάδες, θείες, γειτόνισσες, μπαμπάδες, παππούδες, θείους και γείτονες να τα κάνουν αντί για εμάς, όπως στην πατρίδα, όπου, πάμε δεν πάμε στην Γιορτή των Γιορτών, θα γίνει και χωρίς εμάς, που, και να βαρεθούμε και να παρακοιμηθούμε, θα ξυπνήσουμε και θα τα βρούμε έτοιμα. Εδώ, ή τα κάνουμε εμείς ή δεν γίνεται τίποτα, ή είμαστε παρόντες ή δεν συμβαίνει τίποτα. Ανήκουμε στο Πατριαρχείο της Αντιοχείας, "εκεί που οι μαθητές πρωτοαποκαλέστηκαν Χριστιανοί" (Πρ. 11:26). Κάπως έτσι φαντάζομαι τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, τις πρώτες εκκλησίες, τότε που η λέξη δεν σήμαινε το κτίριο, που δεν υπήρχε άλλωστε, όπως δεν υπάρχει και εδώ, αλλά την σύναξη των ανθρώπων. Και κάπως έτσι, τα ξένα γίνονται οικεία..
Όσο για το "εγγλέζικο σούβλισμα" (γεια σου Μ..!), δηλ. τη ψησταριά κάτω από στέγαστρο λόγω βροχής, ε, απ' ότι έμαθα, και στην Ελλάδα εγγλέζικο σούβλισμα έπαιξε:)

Χριστός Ανέστη!

2008-04-27T12:49:00.002+01:00

το δώρο της Ζωής!

Μεγάλη Παρασκευή

2008-04-25T12:01:00.002+01:00

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος...

ας σωπάσουμε σήμερα, μέσα έξω..

Μεγάλη Πέμπτη

2008-04-24T16:32:00.002+01:00

Και του χρόνου!

Η ευχή των ημερών

2008-04-23T11:45:00.014+01:00

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας,
περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μή μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης,
χάρισαί μοι τω σω δούλω.

Ναί, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα,
και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου,
ότι ευλογητός ει, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ανάλυση της ευχής, εδώ: π. Αλέξανδρος Σμέμαν - Η ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, από το βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή», εκδόσεις «Ακρίτας».

"Όλη η αγριότητα της ερήμου καθρεφτίζεται στήν απεικόνιση του κορυφαίου νηπτικού πατέρα της Συρίας. Κοντά του, στο ερημητήριό του, κοντά στην Έδεσσα της Συρίας, κατέφθαναν πλήθος μαθητών και επισκεπτών, για να ακούσουν τα μελίρρυτα λόγια του. Τα ασκητικά του συγγράμματα μεταφράσθηκαν στα ελληνικά από τη συριακή και γνώρισαν μεγάλη διάδοση. Εξεδήμησε το 373. Εικονίζεται γέρων σπανός, έχων ολίγα γένεια, φορών σκέπασμα (Διονύσιος εκ Φουρνά). " (πηγή εδώ)

Να προσθέσω μόνο ότι οι λέξεις που με συγκινούν ιδιαίτερα στην ευχή, είναι οι "χαρισαί μοι" και "δώρησαί μοι". Χάρη ζητάμε, δωρεά. Κι έτσι όπως δωρεάν λαμβάνουμε, δωρεάν ας δίνουμε κιόλας.

γέφυρες

2008-04-19T12:52:00.002+01:00

Μένω ανάμεσα σε τρεις γέφυρες. Τις βλέπω κάθε μέρα, τις διασχίζω κάθε μέρα. Χωρίς αυτές θα ήμουν αποκομμένη από την άλλη όχθη.

Τις θέλουμε τις γέφυρες, τις χρειαζόμαστε. Το γεφύρι της 'Αρτας ήταν τόσο επιθυμητό που δικαιολόγησε ακόμα και την ανθρωποθυσία. Η γέφυρα είναι διάβαση, μέσο σύνδεσης, μέσο επικοινωνίας, συμπληρώνει κενά, προεκτείνει, κάνει δυο αντίθετες μεριές να συναντηθούν.

Κάθε μέρα έχουμε ανάγκη από γέφυρες. Κι ας μη μένουμε δίπλα σε ποτάμι. Έχουμε τους μεταφορικούς μας χειμάρρους και χαράδρες να γεφυρώσουμε, αντιπαλότητες να συμφιλιώσουμε, απέναντι όχθες να φέρουμε σε επαφή. Η γέφυρα είναι δημιουργία εκεί που υπάρχει χάσμα, ένωση εκεί που υπάρχει διαχωρισμός. Δεν υπάρχει συνήθως από μόνη της, πρέπει εμείς να τη φτιάξουμε, θέλει κόπο και απαιτεί πολλές φορές θυσία. Να προσέξουμε βέβαια και τις όχθες που θα πάμε να στήσουμε τη γέφυρά μας. Και η πιο γερή γέφυρα θα καταρρεύσει αν την βάλουμε σε βάσεις σαθρές, σε χώμα διαβρωμένο.

έχουμε εγκαίνεια και σας προσκαλούμε

2008-04-14T22:37:00.000+01:00

L. Klotz

Μετά από πρωτοβουλία και ευγενική πρόσκληση της γνωστής μαγισσός, μια νέα μυρωδιά πλανιέται στον αέρα! Λέγεται aromacooking και ευελπιστεί να σας "σπάσει" τη μύτη. Ό,τι μοσχοβολάει και μπορείτε είτε να το πιείτε είτε να το λουστείτε, θα το βρείτε εκεί. Περάστε μια βόλτα να δείτε και να μυρίσετε, και να ευχηθείτε καλορίζικο:)

Κάντε κλικ εδώ:

Σαρακοστή

2008-04-10T12:10:00.000+01:00

We live in an instant gratification society, διαβάζω. Ο κόσμος τούτος, που μας ενθαρρύνει να αντικαθιστούμε την υπομονή και την άσκηση, με λιποαναρρόφηση και πιστωτικές κάρτες, το "αγαθά κόποις κτώνται" με το "έτσι θέλω τώρα το θέλω", περιφρονεί τη νηστεία αλλά εξυψώνει το κόνσεπτ της δίαιτας σε επίπεδα νέας θρησκείας, χλευάζει την άσκηση αλλά θαυμάζει την γνωστή λατίνα τραγουδιάρα που δεν πρόλαβε να γεννήσει και σηκώνεται από τις 4 τη νύχτα να γυμναστεί με τις ώρες για χάρη του σώματός της και του ίματζ της.

Αντιγράφω:

"Η ασκητική νηστεία περιλαμβάνει μια δραστική μείωση της τροφής έτσι ώστε η συνεχής κατάσταση πείνας να μπορεί να βιωθεί σαν υπενθύμιση του Θεού και σαν διαρκής προσπάθεια συγκέντρωσης του νου μας στο Θεό. Όποιος το έχει δοκιμάσει αυτό –έστω και για λίγο- ξέρει ότι η ασκητική νηστεία αντί να μάς αδυνατίζει, μάς ξαλαφρώνει, μάς ευκολύνει στην αυτοσυγκέντρωση, μάς κάνει νηφάλιους, χαρούμενους και καθαρούς. Αυτός που νηστεύει έτσι, παίρνει την τροφή σαν αληθινό δώρο του Θεού. Είναι συνέχεια στραμμένος προς τον εσωτερικό κόσμο ο οποίος, ανεξήγητα, γίνεται ένα είδος τροφής.[...]

Διαβάστε το υπόλοιπο στο απόσπασμα από το βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή» Αλέξανδρου Σμέμαν (Εκδ. Ακρίτας) εδώ .

(thanx p@nos:)

ε-ε-έρχεται!

2008-03-27T23:35:00.002Z

..το τέταρτο άλμπουμ των αγαπημένων Woven Hand, Ten Stones. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας, αλλά τον Απρίλη ο Eugene παίρνει τον ντράμερ του Ordy Garrison και πάιρνουν τους δρόμους, της Αμερικής μόνο δυστυχώς, για να προϊδεάσουν τους τυχερούς που θα μπορέσουν να τους δούνε για το τι μας έχουν ετοιμάσει. Can't wait! Θα 'ρθειτε κι από δω έτσι;

Ναρκισσισμοί

2008-03-20T13:46:00.010Z

Daffodils, ασφόδελοι ή νάρκισσοι, είναι το λουλούδι σήμα κατατεθέν της περιοχής και σημάδι για μένα ότι έρχεται η άνοιξη, άσχετα αν ο καιρός είναι μουντός. Εδώ παραπάνω, στο Lake Distict , έγραψε ο Wordsworth το πιο γνωστό του ποίημα για τα daffodils. Κάθε χρόνο το εκρηκτικό κίτρινο χρώμα τους γεμίζει και τα δικά μου μάτια και καρδιά αισιοδοξία, κάθε χρόνο παίρνουν περίοπτη θέση και στο βάζο μου και με καλημερίζουν κάθε πρωί. Έτσι και φέτος, τα πρώτα daffodils μπήκαν στο σπίτι και τα αφιερώνω στην witch of daffodils :)
(Διαβάστε εδώ για την έρευνα που ισχυρίζεται ότι το φυτό βελτιώνει τη μνήμη και καταπολεμά την άνοια !μάγισσα φτιάξε ματζούνια :)

I Wandered Lonley As A Cloud -William Wordsworth
I wandered lonely as a cloud

That floats on high o'er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced;

but they Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,In such a jocund company:

I gazed--and gazed--but little thought

What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

ΛΗΘΗ
Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής.
Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακολουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση.
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς που μέσα τους κοιμούνται,–
Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν–μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Λορέντζος Μαβίλης (Μάης 1896)

τα σκυλάκια του Παβλόφ

2008-03-15T20:13:00.005Z

τι να 'ναι αυτό που με κάνει να θέλω να μυρίσω ζεστή κανέλα όταν ακούω τον αέρα να λυσσομανάει έξω;

(μια παράλλαγή σε ιδέα της elie)

Pogo sto Pogoni

2008-03-12T14:35:00.002Z

Βρήκα αυτό το συγκλονιστικό κείμενο:

"Στην 'Ηπειρο ακόμη και ο γάμος ξεκινάει με μοιρολόι"

του Κώστα Γεωργουσόπουλου

"Τα συναισθήματα δεν είναι σαν τα νομίσματα, παλαιάς και νέας κοπής. Δεν διαφέρει το πένθος, ο ενθουσιασμός, η οργή και η επιείκεια είτε κατοικείς σε παλάτια ή καλύβια είτε ευρίσκεσαι σε εποχές συρράξεων ή ημέρες συγκομιδής και περισυλλογής. Ο πόνος είναι πόνος, η χαρά χαρά. Ίσως να διαφέρουν τα μέσα, οι μόδες, ίσως οι εντάσεις να είναι διαφορετικές, ίσως να επιστρατεύονται, ανάλογα με τις συνθήκες, άλλα κουράγια. Ο πόνος, το πένθος, η απελπισία μπροστά στον θάνατο αγαπημένων προσώπων δεν άλλαξε ως βίωμα, ως τραύμα, ως εγκαυστική. Απόδειξη οι θρήνοι, στον Όμηρο, στους τραγικούς, στους ρομαντικούς, στους ρεαλιστές, στους συμβολιστές ακόμη και στους υπερρεαλιστές δημιουργούς. Θα έλεγα μάλιστα πως όσο οι συνθήκες του βίου περιορίζουν τις δυνατότητες να εκδηλωθεί, να εκφραστεί, να σκιστεί το συναίσθημα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ένταση.
Παλιότερα, κι όχι μόνο στην ύπαιθρο χώρα και στα μικρά μέρη, αλλά και στην πρωτεύουσα και έως πριν από λίγα χρόνια στις «επαρχίες» της Αθήνας, τον νεκρό μας τον ξενυχτούσαμε στο σπίτι, στο κεντρικό δωμάτιο, από εκεί τον κηδεύαμε και επιστρέφοντας από την ταφή επιστρέφαμε (ομηρικότατα) και στη ζωή δειπνώντας με κοινό δείπνο, όπου συγγενείς, γείτονες, φίλοι προσέφεραν σε έρανο τα φαγητά τους. Αυτός ο Νεκρόδειπνος (έχει μνημειωθεί από τον Σικελιανό και τον Σινόπουλο) λεγόταν κατά περιοχή «Μακαριά» ή «Παρηγοριά». Τώρα ο νεκρός μας ξενυχτάει μόνος σ' ένα ψυγείο νεκροτομείου και η «παρηγοριά» έχει συρρικνωθεί σε τυποποιημένο καφέ, παξιμαδάκι, κονιάκ που προσφέρεται στο κυλικείο του Νεκροταφείου και συνήθως οι πενθούντες διά του Τύπου δηλώνουν ότι δεν θα δεχτούν «συλλυπητηρίους επισκέψεις». Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως μειώθηκε το πένθος, η απελπισία για την απουσία των προσφιλών; Όχι, αντίθετα, γίνονται σχεδόν αφόρητα και συνήθως καταλήγουν οι άνθρωποι στον ψυχίατρο, στην κατάθλιψη και στη μελαγχολία. Σ' αυτό οδήγησαν οι συνθήκες του βίου, η τυραννία του μεροκάματου, η στενότητα του χώρου (πώς θα κατεβεί το φέρετρο από τον 5ο όροφο μια και δεν χωράει στο ασανσέρ;!), το σκόρπιο σε μεγάλες αποστάσεις συγγενολόι αλλά και οι εργαζόμενοι σύνοικοι, που δεν γνωρίζουμε ούτε ποιοι είναι, που οι θρήνοι και η συρροή σε ώρες κοινής ησυχίας τούς ενοχλούν και συχνά καλούν την Αστυνομία!

Και τα γλέντια; Παλιότερα σε γιορτάδες μέρες ή σε επετείους και ονομαστικές εορτές, σε γάμους και βαφτίσια στις αυλές, στα τρίστρατα ή στα αλώνια στρώνονταν τραπέζια, βράζανε καζάνια, καλούσαν κομπανίες και κάθε μεγάλος ή μικρός χώρος γινόταν χοροστάσι, πανηγύρι, μέγα επικοινωνιακό γεγονός με απόλυτη συναισθηματική φόρτιση. Σπονδή στον Διόνυσο και ξόρκι του θανάτου. Μπορεί να κλειστεί το γλέντι στα στενά, τσιμεντένια κλουβιά όπου μετοικήσαμε; Προσπάθειες εξόδου γίνονται με τις συνεστιάσεις συμπατριωτών, συντεχνιών, συναδέλφων ή καλεσμένων φίλων σε οργανωμένους χώρους διασκεδάσεως. Ακραία μορφή εξομοίωσης γλεντιού, αυτά τα νέα εφευρήματα, τα διάφορα «Κτήματα» όπου προσομοιώνεται ο χώρος με χωριό, πανήγυρη, αυλή κ.λπ. Κι όμως, η λαχτάρα των ανθρώπων να απεκδυθούν από τις πιεστικές καθημερινές μέριμνες, από την καταθλιπτική τυραννία της εργασιακής επανάληψης, τους οδηγεί, έστω κατά τρόπο συναισθηματικής σκηνοθεσίας, να γλεντήσουν μέσα σε χώρους στενούς, αστικούς και να φαντασιωθούν τον αρχαίο τρόπο διονυσιακής εορτής. Μου συνέβη πρόσφατα. Βρεθήκαμε καλεσμένοι σε σύγχρονο μεγαλοαστικό διαμέρισμα σε υψηλό όροφο προαστίου της Αθήνας, πανεπιστημιακοί, δάσκαλοι, δικαστές, δικηγόροι, συνθέτες - τραγουδιστές, συγγραφείς και φοιτητές, ηλικιακό φάσμα με άνυσμα πενήντα χρόνια. Προέλευση Μωραΐτες, Ρουμελιώτες, Ηπειρώτες. Ο πυρήνας, οι τελευταίοι και οι οικοδεσπότες.

H βραδιά ξεκίνησε τυπικά, ως συνήθως. Σκόρπιες παρέες στις διάφορες διαμορφωμένες γωνιές του ευρύχωρου σαλονιού. Οι τυπικές αναγνωριστικές συζητήσεις για να σπάσει ο πάγος, να βρεθούν κοινά ενδιαφέροντα, να αναζητηθούν ευθείς και πλάγιοι δεσμοί, μακρινοί γνώριμοι, φοιτητικές παρέες, συμπεθεριά συγγενών και τα γνωστά. Σ' ένα μικρό δωμάτιο, δίπλα στο σαλόνι, τρεις άγνωστοι και ξεμοναχιασμένοι άντρες έπιναν ουζάκι και τσιμπολογούσαν μεζεδάκια. Ωσπου ήρθαν τα φαγητά. Από έμπειρα χέρια νοικοκυράς, ηπειρώτικες γεύσεις, πίτες, κρέατα, τυριά, ορεκτικά και κόκκινο κρασί. Τα πηγαδάκια συγκεντρώθηκαν σε δύο εστίες, σε δύο κοινές τράπεζες. Το κρασί έρρευσε, λύθηκαν οι γλώσσες. Και τότε το θαύμα συντελέστηκε. Οι τρεις περίεργοι επισκέπτες του διπλανού δωματίου στρώθηκαν ανάμεσα στα δύο τραπέζια, άνοιξαν τους σάκους τους και αποκάλυψαν τον ρόλο τους. Ένα κλαρίνο, ένα ακορντεόν, ένα ντέφι. Κι άρχισε το γλέντι και άστραψε η μουσική. H ηπειρώτικη, στην πραγματικότητα η βορειοηπειρώτικη, κομπανία από το Αργυρόκαστρο μπήκε μέσα στο στενό τσιμεντένιο μεγαλοαστικό φρούριο και το ανατίναξε. Το σαλόνι σε λίγα λεπτά, όταν ο πρώτος «σκάρος» πλημμύρισε την ατμόσφαιρα, μετατράπηκε σε πλατύ αλώνι, σε χοροστάσι, σε εσωτερική αυλή μοναστηριού μέρα πανηγυριού. Τα αυστηρά έπιπλα μέσα στην αχλύ των μουσικών κλιμάκων έγιναν στασίδια, βραχάκια, θημωνιές, κρασοβάρελα, σούστες, χράμια, βελέντζες, κιλίμια. Κάπου είχες την ψευδαίσθηση ότι καμάρωνε ο αργαλειός, πιο πέρα το πιθάρι με τα παστά, οι κάδοι με τις τσακιστές ελιές, οι πολυέλαιοι μετατράπηκαν ξαφνικά σε πάτερα απ' όπου κρέμονταν μάτσα με χαμομήλια, ρίγανη, τσάι του βουνού και πιο πέρα αρμαθιές σκόρδα, κρεμμύδια, ξερά σύκα, λουκάνικα. Ναι, η μουσική ξυπνούσε στους αλλοτριωμένους λόγιους, επιστήμονες και στους εξόριστους στο άστυ συγγραφείς και συνθέτες το ρίγος του βυθού, τη ναρκωμένη μνήμη. Το κλαρίνο κεντούσε μουσικά σιρίτια με χρυσές κλωστές πάνω σε βελουδένιες ποδιές. Το ακορντεόν κελάηδιζε, γουργούριζε και άλλοτε παιζογελούσε και το ντέφι είχε βρει τους σφυγμούς στους καρπούς των χεριών της ομήγυρης και χτυπούσε με τον ρυθμό της καρδιάς μας.

Στην Ηπειρο ακόμη και ο γάμος ξεκινάει με μοιρολόι, λες και αυτός ο εδραίος λαός (οι αρχαίοι Σελλοί, οι εδραίοι, οι αυτόχθονες, από όπου και η Ελλάς αργότερα) έκανε γλέντι, τραγούδι και χορό την ηρακλείτεια διαλεκτική, όπου ζωή και θάνατος, πένθος και χαρά, ύπνος και ξύπνιο, γηρατειά και νιάτα, μέρα και νύχτα είναι το ίδιο, το ένα περιέχεται μέσα στο άλλο, παλίντονος αρμονία. Από τις αρτηρίες στον ρυθμό. Οι τρεις δεξιοτέχνες χειριζόμενοι τους δρόμους τους μουσικούς μεθοδικά, συστηματικά, με την αρχαία σοφία που κουβαλάνε γνωρίζουν πως σιγά-σιγά μπαίνοντας στις αρτηρίες, ακολουθώντας τις παλινδρομήσεις του αίματος, φτάνουν στην καρδιά και επιταχύνουν τους παλμούς της και οι παλμοί κινητοποιούν προς τον εγκέφαλο τις φυσαλλίδες του αλκοόλ και εκείνο μεθάει τα κύτταρα του εγκεφάλου και στέλνει μηνύματα στα πόδια και τα πόδια μπαίνουν στον ρυθμό και ο ρυθμός οδηγεί τα βήματα στον χορό. Ετσι όλοι οι πριν από λίγο συγκρατημένοι, ευπρεπείς, πολιτισμένοι συνδαιτυμόνες πετάνε τα σακάκια, τις γραβάτες και με τα πουκάμισα έξω από το παντελόνι και οι γυναίκες χωρίς τα ψηλοτάκουνα, χεραγκαλιά, τελούν τους βαθύρριζους αργούς στην αρχή κύκλιους χορούς πρώτα της Ηπείρου και ο δεξιοτέχνης του ντεφιού τραγουδά και το κλαρίνο χτίζει ξερολιθιές πυρσογιαννίτικες με τις νότες και το ακορντεόν, άλλοτε ειρωνεύεται και άλλοτε χαριεντίζεται ενώνοντας Ανατολή και Δύση, Βαλκάνια και Τυρρηνικό Πέλαγος. Το παν οργά και ο Διόνυσος στο κέντρο του χορού μαίνεται. Για λίγες ώρες το μεγαλοαστικό σαλόνι έγινε αλώνι, ορχήστρα σατυρικού δράματος, πασχαλινό αναστάσιμο τσιμπούσι. Ω, έπεσαν και παραγγελιές, έπεσε και χαρτούρα και οι μουσικοί, ενώ είχαν προς το ξημέρωμα μαζέψει τα όργανά τους, επέστρεψαν γιατί η βαθιά χαρμολύπη κάποιου γλεντιστή επεθύμησε (πριν ξαναφορέσει το προσωπείο του επαγγέλματος σε λίγες ώρες) ένα βαρύ μοιρολόι. Έτσι όπως το ένιωσε το όλον πράγμα ο Μακρυγιάννης, που τραγουδώντας ένα βαρύ θλιβερό τραγούδι είπε πως «είχε κέφια»! "
πηγή: εφημερίδα Τα Νέα, και εδώ

Oδοιπορικό στο Πωγώνι εδώ, απ'όπου και το πιο κάτω κείμενο:

"Το πολυφωνικό πωγωνήσιο τραγούδι"

"Η επαρχία του Πωγωνίου βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Νομού Ιωαννίνων και οριοθετείται γεωγραφικά από τη Νεμέρτσκα στα βόρεια, τα όρη Τσαμαντά στα νότια, τον Κασιδιάρη και το κάτω τμήμα του ποταμού Γορμού στα ανατολικά και τον Μακρύκαμπο στα δυτικά. Τα κτίσματα στο Πωγώνι ακολουθούν την αισθητική και το πολιτισμικό πρότυπο της Ηπείρου, ενώ οι όποιες διαφορές οφείλονται αποκλειστικά στα διαθέσιμα υλικά, όπως το είδος και το χρώμα πέτρας.
Στα πολύ παλαιότερα χρόνια οι κάτοικοι εδώ ήσαν γεωργοκτηνοτρόφοι, οι δε μετακινήσεις τους είχαν να κάνουν με εναλλαγή σε μικρά υψόμετρα, από τα χειμαδιά στις καλοκαιρινές στάνες και βέβαια σε όχι τόσο μεγάλες αποστάσεις. Ομως η αύξηση σε αριθμό και μέγεθος ορισμένων γαιοκτημόνων, δυσκόλεψε τα πράγματα και ώθησε πολλούς από τους κατοίκους των χωριών να στραφούν σε διάφορα άλλα επαγγέλματα. Ετσι λοιπόν παρουσιάζεται μια στροφή και μια επαγγελματική εξειδίκευση, που συνδέεται άμεσα και με συγκεκριμένα χωριά. Εχουμε λοιπόν πλανόδιους τεχνίτες, όπως ασβεστάδες, βαρελάδες, τσαρουχάδες, χασάπηδες, και βέβαια εμπόρους."

"Το θέμα της ξενιτιάς, που βιώθηκε τόσο έντονα από τους ανθρώπους του Πωγωνίου, κυριαρχεί στα τραγούδια τους και συχνά συγχέεται με το μοιρολόι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το πολυφωνικό Πωγωνήσιο τραγούδι που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην ελληνική μουσική παράδοση.
Ομως εύλογη η απορία και άμεση η ερώτηση: Τι είναι το πολυφωνικό τραγούδι; Πρόκειται λοιπόν για δημοτικά τραγούδια που εντοπίζονται στην περιοχή των σημερινών ελληνοαλβανικών συνόρων, στο Πωγώνι, τη Δερόπολη, το Δέλβινο, τη Χειμάρρα ή το Λεσκοβίκι.
Οι μελετητές ανάγουν την ηπειρώτικη πολυφωνία σε πολύ παλιές, ίσως και εποχές Προελλήνων. Τα τραγούδια αυτά αποτελούν τη μοναδική περίπτωση λαϊκής πολυφωνίας στην Ελλάδα και φυσικά από τις πλέον ενδιαφέρουσες μουσικές φόρμες στον κόσμο.
Το πολυφωνικό τραγούδι εκτελείται από τουλάχιστον τέσσερις εκτελεστές, που μπορεί να φθάσουν και τους δέκα, αλλά με συνηθέστερο πλήθος τους πέντε ή έξι. Στο πολυφωνικό τραγούδι τηρείται μια αυστηρή ιεραρχία ανάμεσα στους τραγουδιστές, φυσικά σε άμεση εξάρτηση με την τεχνική και τον ρόλο του καθενός στην ομάδα. Στηρίζεται σε ανημίτονες πεντατονικές μουσικές κλίμακες και η μελωδία που ξεπετάγεται μοιάζει να ακολουθεί πιστά το ορεινό ανάγλυφο της Ηπείρου, όσον αφορά την ένταση και το ηχόχρωμα... Ο κορυφαίος που τραγουδάει την κυρίως μελωδία λέγεται πάρτης ή παρτής, ο δεύτερος που γυρίζει το τραγούδι λέγεται γυριστής και οι υπόλοιποι που κρατούν το ίσο, λέγονται ισοκράτες.
Χαρακτηριστικότατο ιδίωμα του πολυφωνικού τραγουδιού είναι και οι λαρυγγισμοί και υπόλογος είναι ένας ακόμα τραγουδιστής, ο κλώστης, που με ιδιόμορφους λαρυγγισμούς και ψεύτικη φωνή κλώθει το τραγούδι. Τα πολυφωνικά τραγούδια έχουν και άλλη διάσταση, αφού συμπορεύονται βιωματικά με κάθε έκφραση της ζωής των ανθρώπων. Από τη χαρά και τη λύπη, από τα μικρά στα μεγάλα, τραγουδιούνται στο χωράφι, στο τραπέζι, στον γάμο, στον θρήνο..."

(φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει το πιο διάσημο ίσως τέκνο του Πωγωνίου, ο μετρ Πετρο-Λούκας Χαλκιάς)

Διαβάστε για Το ηπειρωτικό μουσικό ύφος: παράδοση πολυσχιδούς ιδιαιτερότητας.

Ακούστε δείγμα ηπειρώτικης πολυφωνίας

(ο ποταμός Καλαμάς, εκεί που ο πατέρας έμαθε μπάνιο, μικρό παιδάκι ακόμα)

Η μέρα μου με εικόνες

2008-03-07T22:02:00.004Z

ο έρωτας του γερανού και του δέντρου

αν δεν ξέρεις τα

δέντρα θα χαθείς

στο δάσος αλλά αν

δεν ξέρεις τις

ιστορίες μπορεί να

χαθείς στη ζωή

(έλεγε η άδεια καρέκλα-δέντρο, στην άκρη ενός κήπου)

μετά από τόσο σουρρεαλισμό

χρειαζόμουν μια σοκολάτα με τυρί:)